Jun 252014
 

140625 Het goede moment

“Al tientallen keren moet ik langs dit hart gelopen zijn en nu pas zie ik ‘t voor het eerst”, twitterde ik gisterochtend bij deze foto voor @hartopstraat. Tientallen keren kan ook gerust honderden keren zijn – op het pad langs het vruchtenhagelverzorgingstehuis vond ik dit hart, en daar loop ik elke ochtend m’n voor-het-werk-rondje met Hond.

“Kwam het op het goede moment?” twittert @hartopstraat terug.

Inderdaad zie ik vaak harten als ik juist wel wat harten en hugs kan gebruiken, maar hé, zo kort na de vakantie, nog zo relaxed en al – daar is nu toch zeker helemaal geen sprake van? is mijn eerste gedachte en ik betrap mezelf op een typisch voorbeeld van mijn gebruikelijke automatische reactie. Net zoals ik in mijn medicatie-app vanzelf invul dat het redelijk gaat terwijl ik me slecht voel.

Inderdaad ben ik nog best relaxed en al, zo kort na de vakantie.

Alleen vind ik het zo níet leuk om terug te zijn, om weer in het gewone leven te duiken, om na te denken over wat ik aantrek en ervoor te zorgen dat dat schoon en gestreken is, om op te ruimen en te stofzuigen en het aanrecht na het koken af te nemen en het vuilnis buiten te zetten en in drommen mensen naar werk te fietsen en niet te vergeten brood uit de vriezer te halen en al die andere alledaagse kleine en grote verantwoordelijkheden die als ik niet oplet veel te zwaar op mijn schouders gaan drukken en mijn blik vernauwen – en dan heb ik het nog niet eens over de dingen waardoor ik meestal direct in een emotionele achtbaan terechtkom en waaraan ik helemaal niet wil denken, laat staan bang voor wil zijn maar waarvan ik me wel zeer bewust ben.
Ik vind het niet leuk en ik heb er geen zin in.

“Kon wel een hart gebruiken inderdaad”, twitter ik terug.

Jun 242014
 

140624 Een raar iets

Zo’n jetlag is maar een raar iets.

Nee, wacht – opnieuw.

Laat ik vooropstellen dat een jetlag me best meevalt. In vergelijking met wat ik had verwacht, dan. Want ik wist zeker dat ik met mijn toch al labiele aard, door een jetlag volledig de weg zou kwijtraken. Ik kan al ontregeld zijn door de verandering van zomer- naar wintertijd, dus ik bedoel maar. Maar vorig jaar toen we naar de VS gingen had ik nauwelijks ergens last van en ook nu gaat alles goed. Afgezet dus tegen de doemscenario’s waarmee ik toch voor de zekerheid rekening hield.

Ik heb geen honger op rare momenten. Ik heb geen slaapproblemen en ben overdag niet heel moe. Alleen ‘s middags is er een moment waarop ik mijn ogen nauwelijks kan openhouden, maar een ommetje met Hond of een andere activiteit doet wonderen. Ik ben niet in de war geraakt.

Maar andere dingen heb ik wel. Zo lijkt het sinds we thuiskwamen of ik achterstevoren denk. Ook lijkt het of ik niet helemaal bij de wereld ben en dat komt niet omdat ik met mijn gedachten nog in Canada zit. En vooral heb ik steeds een hoofdpijn die heen en weer schommelt tussen het gevoel alsof ik een knellende helm op mijn hoofd heb en migraine.

Ik weet wat me te doen staat als deze dingen zich voordoen in combinatie met somberheid, een te vol hoofd, chaos, onrust, angst, onzekerheid en sluimerende paniek. Ik ontdek dat ik het  ingewikkeld vind om ermee te dealen nu ik me ontspannen, rustig en opgefrist voel. Zo stel ik me fantoompijn voor – je kunt moeilijk een pijnstillende zalf aanbrengen op een voet die je niet meer hebt.

En daarom is een jetlag dus toch maar een raar iets.

Jun 232014
 
"Werkende mensen hier oversteken", betekent volgens mij dit Canadese verkeersbord ;-)

“Werkende mensen hier oversteken”, betekent volgens mij dit Canadese verkeersbord ;-)

“Wat ben jij toch actief”, verbaast K. zich tijdens de vakantie.
Over mijn energieniveau heb ik inderdaad geen klagen. Terwijl ik thuis ‘s ochtends meestal moeizaam op gang kom, in de loop van de middag vrijwel altijd een dip heb (zowel fysiek als psychisch) en ‘s avonds tussen 21 en 22 uur opnieuw instort, voel ik me in Canada de hele dag goed.

Niet alleen mijn energieniveau laat zich van zijn beste kant zien, ook mijn prikkelgevoeligheid blijkt plotseling helemaal niet zo gevoelig te zijn. En er komt toch voortdurend van alles binnen. Onder andere het wonderlijke Frans waarover ik me blijf verbazen, de prachtige natuur, en het autorijden in een vreemd land met een navigatiesysteem dat op dwingende toon eist dat we legal U-turns maken als we niet de voorgestelde kortste route nemen om vervolgens teleurgesteld te melden dat de route opnieuw gecalculeerd moet worden. Het komt allemaal binnen en ik voel me onverzadigbaar.

Daarnaast moet ik mezelf voortdurend over drempels heen zetten om Frans te spreken, om überhaupt te spreken – vanwege de andere taal heb ik steeds de neiging weg te zinken in hevige verlegenheid. Maar met in eerste instantie gespeeld gemak en later speels gemak laat ik me niet door mezelf weerhouden.

Op het vliegveld van Montréal sta ik lang te aarzelen over het kopen van de Canadese variant van Psychologie Magazine. Leesvoer in het vliegtuig is tenslotte altijd fijn.
“Reinvent yourself”, staat er met koeienletters op de cover. Niet zo lang geleden zou dat me direct over de streep getrokken hebben. Nu is het juist de reden om het blad terug te zetten. Ja, ik zou graag een versie van mezelf uitvinden die ook thuis mijn vakantievorm kan vasthouden en vaak genoeg heb ik dat geprobeerd. Met grote teleurstelling als resultaat.

Niet opnieuw uitgevonden, maar ontspannen en uitgerust ben ik wel. Het werkende leven kan vandaag weer beginnen.

Op de site van Psychology Today kun je een artikel lezen over waarom het voor je brein belangrijk is om af en toe vakantie te nemen.

Jun 212014
 

140621 16 dagen in 3 quotes

Thuiskomen van vakantie betekent dat ik een berg wasjes wegwerk, kortstondige verontrusting omdat sommige apparaten het niet meer doen totdat ik me herinner dat ik de stekkers eruit getrokken heb (wegens bang voor brand), dat ik Hond ophaal en dat ik in één keer 16 dagen van de kalender kan scheuren.

Een samenvatting van de vakantie in 3 gemiste kalenderquotes.

Do something worth remembering (Elvis Presley)
Het herinneren waard is deze vakantie zeker. Niet alleen door de eland, de coyote, de uil, het stekelvarken, de groundhog, de zeehonden, de mini-pinguïns, de jan-van-genten, de beluga’s en de dwergwalvissen die we zagen, of door de muggen die me zo te pakken namen dat mijn gezicht een dag later helemaal opgezwollen was – ook en vooral de totale ontspanning is het herinneren waard. Kon ik voor de vakantie moeiteloos minstens een stuiver in de diepe rimpel tussen mijn ogen verbergen, nu voel en zie ik diezelfde rimpel nauwelijks.

Don’t cry because it’s over. Smile because it happened (Dr. Seuss)
Of, zoals ik onderweg naar het vliegveld op een handgeschreven kartonnen bord zag staan: „Sourire! C’est gratuit! Smile! It’s free!”

The secret of happiness is freedom and the secret of freedom is courage (Thucydides)
Thuis vind ik veel dingen moeilijk en moet ik mezelf vaak de deur uitschoppen, vooral als het gaat om nieuw en onbekend. Ik heb het nooit gedaan, maar ook een vakantie zou ik daarom tot op het laatste moment kunnen cancelen. Het is een kwestie van diep inademen, ogen dichtknijpen en even niet nadenken om daadwerkelijk de voordeur dicht te trekken en weg te gaan. Gek genoeg voel ik me dan vrijwel direct bevrijd van mijn eigen last. Crossing borderlines to be without borderline. Het grootste geluk van vakantie.

(Eigenlijk zaten er 4 quotes in die 16 dagen. Maar met de 4e kon ik niks ;-) ).

Jun 122014
 

20140611-213833-77913247.jpg

Over beren op de weg kan ik je van alles vertellen – dat je ze hebt in soorten en maten, bijvoorbeeld, en dat ik met sommige beren goed kan omgaan, maar dat er ook beren zijn die veel groter lijken dan ze zijn en waarvoor ik wil vluchten. Maar waarmee ik dan meestal toch in gevecht ga.

Niet doen, zegt het Canadese roadbook, nooit in gevecht gaan met een beer, want je delft toch altijd het onderspit. Beter is het om rustig terug te lopen terwijl je de beer wel in de gaten houdt, maar hem niet recht in de ogen kijkt. En je moet blijven praten, geluid maken, maak zelfs liefst zoveel mogelijk herrie. Blijven praten, van me laten horen, dat is nou juist wat ik nooit doe: hoe groter de beer, hoe stiller ik word en hoe meer ik me door de beer laat intimideren – en des te langer blijf ik in een energievretende flight-or-fight modus steken. En winnen doe ik daar inderdaad niets mee.

Hier in Canada heb ik nog geen enkele waarschuwing voor beren op de weg gezien. Op vakantie zie ik nou eenmaal niet zo heel veel beren.
Wat je hier wel om de haverklap ziet, zijn waarschuwingen voor elanden. Gemoedelijk en vriendelijk zien ze eruit op de verkeersborden, in tegenstelling tot de herten die nerveus rennend zijn afgebeeld. Maar ze kunnen zeer chagrijnig zijn en plotseling in woede uitbarsten, zegt het roadbook, vooral als je te dichtbij komt – het roadbook lijkt even verdacht veel op de DSM V (zie bij de B van Borderline… ;-) ).