Dec 092014
 

141209 Om gek van te worden

Het is dat het zo’n volstrekt verkeerd gebruik van het begrip is, anders zou ik zeggen dat dit een schizofreen jaar is. Bipolair kan ik het ook noemen, trouwens. Of typisch borderline. Want het heeft twee gezichten, dit jaar, het is goed en slecht, blij en somber en bovendien zo wispelturig als wat – om gek van te worden ;-)

Ik wilde dit jaar beginnen met een nieuwjaarswens op video. Na een stuk of 10 probeersels moest ik toegeven dat het niet lukte en daar baalde ik van. Wist ik veel dat een filmpje over mij op YouTube in twee maanden bijna 12.000 bekeken zou worden, dat ik gast zou zijn in een praatprogramma, dat ik in EenVandaag zou komen!

Begin dit jaar las ik De Verademing van Bram Bakker en Koen de Jong en deed ik 100 dagen aan sportrusten. Een extreem makkelijke ademhalingsoefening om meer te ontspannen en beter te slapen – en keihard nodig tijdens extreem moeilijke momenten.

Extreem moeilijke momenten die alles met mijn werk te maken hadden. Eindelijk, vierde ik blij begin dit jaar, was ik qua werk zo’n beetje terug op het niveau waar ik was toen ik 14 jaar geleden in de psychiatrische dagbehandeling en in de WAO belandde.
Grootse ideeën had ik en veel goede moed.
En toch: zie gisteren. Tranen met tuiten tijdens het driegesprek bij de bedrijfsarts en op de fiets terug naar huis. Ik wilde zo graag dat ik zou floreren in dit werk. Zo pijnlijk dat het niet liep zoals ik hoopte.

Maar toen ik Hond uitliet, ging ineens de knop om, zoals dat heet – in werkelijkheid deed ik de ademhalingsoefening. Ik deed de ademhalingsoefening en ik dacht aan Bram Bakker die me vroeg van mijn boekidee een echt boek te maken. Ik dacht aan mijn twee tv-optredens en het filmpje voor Fonds Psychische Gezondheid. Ik dacht aan de andere bijzondere successen met Poco Loco.

Ja, het is heel pijnlijk. Maar als ik ergens goed in ben, dan is het in weer opkrabbelen.

Dec 052014
 

Hoewel nog vrij jong, is het inmiddels een traditie, bij mij op werk: de chocoladeletter met Sinterklaas, inclusief een lang gedicht. Een roerig jaar hebben we achter de rug, staat dit jaar in het gedicht, en de nabije toekomst vereist een bepaald type medewerker – het is een indrukwekkend rijm. Het is bedoeld als hart onder de riem, net als de letter T die we krijgen, die het beoogde type medewerker symboliseert.

Inderdaad was het een roerig jaar. Een jaar waarvan ik hoopte dat het een Topjaar zou worden, maar dat erg Teleurstellend is. Ik dacht dat er ruimte was om mijn Talenten in te zetten, om mijn kracht verder te ontwikkelen, mijn passie te Tonen – als blijkt dat ik me daarin steeds weer vergis, begin ik te Twijfelen aan alles wat ik doe. Doe ik het wel goed? Doet wat ik doe er wel toe? Doe ik er wel toe?

Mijn hoofd slaat op hol, mijn emoties slaan op hol en van mijn zelfvertrouwen, dat juist op werk altijd zo onwankelbaar was, blijft weinig over. Nooit voelde ik me zo kwetsbaar op werk, nooit Triggerde werk zoveel angst en onzekerheid. Altijd was werk mijn houvast, mijn anker, my safe place, vrijwel de enige plek waar ik me een gezond en normaal functionerend mens voelde. Alleen maar door een gebrek aan Tijd voor een klein beetje extra ondersteuning is daar weinig van over.

En dus leidt de T tot Tranen. Omdat ik me realiseer hoe Trouw ik ondanks alles ben, want steeds ga ik maar door, dwars door al die Tranen en Teleurstelling heen, ondanks bezoeken van Tante Migraine, hoe ik me ook voel.

Trouw aan mijn werk, maar bepaald niet Trouw aan mezelf. Ik weet heus wel welke keuze ik moet maken. Een keuze met de T van loopbaanTrajecT.

Een keuze met de M van verdomme, ik vind het zo ongelooflijk Moeilijk.

Dec 042014
 

141204 Van borderline naar emodiversiteitKen je het begrip framing?

Het is het gebruiken van specifieke woorden en beelden om jouw ideeën en gevoel rondom een onderwerp in een bepaalde richting te bewegen en jou zo van een bepaalde boodschap te overtuigen.

Toen ik net wist dat ik borderline had, googelde ik me suf om informatie te vinden die verder ging dan de geijkte kreten over manipulatief gedrag en wispelturigheid. Ik kwam uit op de site Moeilijke Mensen. Ik vind er best goede info over al mijn “disfunctionele denk-, belevings- en gedragspatronen” maar voelde me doodongelukkig: met mijn stoornis behoorde ik dus voortaan tot de categorie moeilijke mensen.

Deze week startte de mediacampagne Collega’s met Karakter om de bazen van Nederland te overtuigen van de kwaliteiten van “talentvolle mensen die dolgraag aan de bak willen en kunnen”. Twee websites over dezelfde groep mensen en twee voorbeelden van framing. Alleen hebben de mensen achter Moeilijke Mensen waarschijnlijk nooit over het effect van hun woordkeuze nagedacht en is daar bij Collega’s met Karakter juist bijzonder goed over nagedacht.

Ik noemde het trouwens altijd de psychologie van taal (en die fascineert me mateloos), maar framing klinkt natuurlijk veel hipper.

Maandag las ik in de krant over emodiversiteit. Emodiversiteit is het vaak verschillende soorten emoties ervaren en dat is goed voor mensen, hebben psychologen via onderzoek officieel vastgesteld.

Het vaak verschillende emoties ervaren: ik ken dat als borderline. En dat wordt nou niet direct als iets goeds gezien.

Van borderline naar emodiversiteit – framen jullie vrolijk met me mee?

Nov 252014
 
Ontmoeting met Ida in café De Jaren, Amsterdam.

Ontmoeting met Ida in café De Jaren, Amsterdam.

“Het is voor jou heftig om borderline te hebben, maar kun je je voorstellen dat het voor je omgeving ook erg moeilijk is?” vroeg iemand afgelopen zaterdag aan Ida, toen zij zelf aanwezig was om te reageren op vragen uit het publiek. Mirjam van Herrie Film & TV vertelde me dit aan de telefoon, toen ze de gang van zaken voor gisteren met me doornam.

Het is een typisch voorbeeld van een komma sukkel-vraag: het lijkt of de vragensteller jou iets vraagt, maar als je goed luistert, of als je het woordje sukkel erachter plakt, hoor je dat het eigenlijk een verwijt is, een opmerking die jou in de verdediging drukt.
Kun je je voorstellen dat het voor je omgeving ook erg moeilijk is, sukkel, die borderline van jou? Kun je daarom al dat borderline-gedoe niet gewoon voor je houden, zodat wij er geen last van hebben?

Moet je je eens indenken dat je dat vraagt aan iemand die stevig verkouden is. Hé joh, jij daar met al dat gehoest en gesnuit en gesnotter, kun je je voorstellen dat ik daar niet blij van word? Komma sukkel? Kun je je verkoudheid niet verbergen?
Wordt aan mensen met ernstige lichamelijke ziektes ook gevraagd of ze wel in de gaten hebben wat het met hun omgeving doet?

Ik weet trouwens wat het doet. Behalve onmacht, veroorzaakt het veel onbehagen. Regelmatig vertellen mensen me dat ze mijn blog niet dagelijks lezen omdat ze het te moeilijk vinden. Ik snap dat nog ook – vandaar, onder andere, dat ik borderline heb. Omdat ik mijn hele leven lang al veel te veel rekening houd met anderen en mezelf inderdaad vaak maar een sukkel vind, iemand die niet mag zijn wie ze is, iemand die er eigenlijk überhaupt nooit had moeten zijn.

“Jawel, dat kan ik me voorstellen”, heeft Ida geantwoord.
Ik ben blij dat de vraag gisteren niet gesteld werd.


Het was een ontzettend leuke ervaring om Ida zelf, en de regisseur en producenten van Ida’s Diary te ontmoeten, en om de film op groot doek te zien. Het publiek had alleen vragen aan August, de regisseur, over hoe de documentaire tot stand was gekomen. 

Voor zowel mensen met borderline en andere psychische aandoeningen, als voor de omgeving van die mensen, en voor de lach van de dag: een fijn liedje van Brigitte Kaandorp ;-)

Nov 242014
 

Tien dagen geleden al zette ik een tweet van Samen Sterk zonder Stigma over de docu Ida’s Diary in mijn lijstje met favorieten – voor wat het waard is. Al even lang krijg ik dagelijks een herinnering aan de film Samba die ik graag wil zien. Tegen de tijd dat ik eindelijk zover ben, draait de film waarschijnlijk allang niet meer.

Dus toen ik afgelopen vrijdag een mailtje van SSzS kreeg of ik vandaag op IDFA samen met de regisseur na afloop van de vertoning van Ida’s Diary vragen van het publiek wil beantwoorden, moest ik dat verzoek eerst even goed tot me laten doordringen.

Is die vraag echt aan mij en aan mij alleen gericht? Of begrijp ik het verkeerd en is het eigenlijk een soort teamuitje voor de ambassadeurs van SSzS? Of is dit toch weer zo’n onverwacht gaaf aanbod? Soms is het zo moeilijk te bevatten dat zoveel bijzondere dingen op mijn pad komen – die ook nog eens zo perfect bij mij passen. Ik bedoel, ik kijk heel graag naar documentaires en aan een dagje IDFA, samen met K. en alweer jaren geleden, heb ik erg goeie herinneringen.

Dus of ik naar het IDFA wil om Ida’s Diary te zien en om na afloop vragen van het publiek beantwoorden: natuurlijk wil ik dat!

Inmiddels heb ik rustig thuis op de bank de film al gezien, via een linkje dat ik kreeg. Gelukkig maar dat ik ‘m al zag, want hij hakt erin.
In haar gedrag lijkt Ida niet op mij, maar in denken en voelen wel. Het is vreemd om dat op echt beeld terug te zien – de cameraploeg die mij op deze manier jarenlang vanaf mijn schouder filmde, bestond alleen maar in mijn fantasie. Een fantasie waarmee ik kon overleven. Ida overleefde door echt te filmen.

Het werd een documentaire over borderline. Maar vooral werd het een film over kracht.


Na vanmiddag kun je Ida’s Diary tijdens IDFA nog 3x zien.
Eén van de dingen waarover ik vanmiddag samen met een aantal andere mensen (o.a. bestuursleden van Stichting Borderline) ook zal meepraten, is de vraag hoe een film als deze een breder publiek kan bereiken en kan bijdragen aan een maatschappelijke discussie over dit onderwerp.