Nov 162014
 

141116 Dat is nou goed gek

“Hm… onorthodox?” Fronsend kijken mede-gasten Lisa, Ineke en ik elkaar aan. De intro van IKONHuis wordt opgenomen en het initiatief van Lisa wordt als onorthodox aangekondigd. “Jammer dat ze het zo noemen”, fluisteren we. “Alsof je iets heel aparts doet, wat anderen niet kunnen. Terwijl het zo normaal zou moeten zijn!”

“Wat zij zeggen over vluchteling zijn”, fluister ik na het eerste gesprek tegen Ineke en Lisa, “zo voelt het voor mij ook om een psychische aandoening te hebben.”
Je nergens thuis voelen, altijd een gevoel van een onveiligheid, niet weten wat de dag van morgen brengt, nooit zeker weten of je er helemaal bijhoort: het is allemaal zo herkenbaar.
Een meisje in een filmpje vertelt hoe graag ze de muren van haar kamer paars zou willen verven, omdat dat beter bij haar past dan kleurloze muren, maar wie weet of ze in dat huis kan blijven? Het is vergelijkbaar met wat veel werknemers met een psychische aandoening zouden willen: jezelf laten zien zoals je bent, maar wie weet of je dan nog voor vol wordt aangezien?

Met een hoofd vol gedachten schuif ik aan tafel. Binnen handbereik ligt de pen van presentatrice Annemiek Schrijver, maar ik durf ‘m niet te pakken om een laatste aantekening te maken. Even voel ik me heel alleen aan mijn kant van de tafel – twee uur eerder kende ik Lisa en Ineke nog niet en nu voel ik me al zo met hen verbonden dat de tafel niet tussen ons in zou moeten staan.
We wachten tot de voetwassing voorbij is en dan zitten we ineens vol in de spotlights. En is het net zo plotseling ook weer voorbij.

Uren later zit ik nog steeds breed te glimlachen. Wat een kracht voel ik… dankzij mijn kwetsbaarheid. Het kan niet anders of dat is nou goed gek! ;-)


De uitzending van IKONHuis gemist? Bekijk het gesprek met Lisa, Ineke en mij hier.

Nov 142014
 

141114 Wat is dat voor een vraag

Stuiter de stuiter de stuiter… dat is hoe ik sinds woensdag door het leven ga. Of al sinds vorige week vrijdag. Er zit eigenlijk al een huppeltje in mijn pas sinds half oktober – dat wil zeggen, al vanaf het moment dat het filmpje van Fonds Psychische Gezondheid online staat is het best lastig om níet te huppelen. En om niet van de daken te schreeuwen wat er sindsdien aan spannende uitdagingen op mijn pad komt.

Inmiddels is mijn filmpje al meer dan 8.500 keer bekeken. Door dat filmpje vroeg iemand of ik een boek wil schrijven, omdat hij dat graag wil uitgeven. Die iemand is niet just anybody, maar daar wil ik nog even niets over kwijt (ehm… nou, daar wil ik van alles over kwijt, maar ik leg mezelf het zwijgen op, omdat ik mezelf niet onnodig onder druk te zetten en niet nog harder wil gaan stuiteren dan ik al doe).

Dus zo was ik afgelopen woensdag op werk al stuiterend onderweg naar een overleg toen mijn telefoon ging: “Dag, je spreekt met IKON televisie, we kregen jouw naam en telefoonnummer van not just anybody, en we willen graag dat je zaterdag naar Hilversum komt als gast in het programma IKONHuis, is dat oké?”

Is dat oké? Wat is dat voor een vraag?
Dat is oké oladiejee hatsjiekiedee en jeminee!

Maar het spannendste is niet het boek, de uitgever of de tv.

Me concentreren, mijn kop erbij houden, mezelf niet voorbij stuiteren, in het hier & nu blijven, nog veel meer dan anders de dagen van uur tot uur benaderen, niet te ver vooruit kijken, mijn voortrazende gedachten steeds weer opnieuw tot stilstand dwingen, ondanks alle onverwachtheid toch nog zoveel mogelijk rust, reinheid en regelmaat in acht nemen en blijven ademen.

Dat is de allergrootste uitdaging.


De uitzending van het programma IKONHuis is zondag 16 november 2014 op NPO 2 om 11.35 uur.

Nov 092014
 

141109 Mn leven zou perfect zijn

“Dit vind ik wel jammer”, zegt K. als ik mijn dekbed over mijn hoofd heen trek. “Ik zou nog best even willen opblijven, wat drinken en napraten.”

Het is even na middernacht en ik ben uitgeput na een relaxte dag en een leuk avondje uit in Amsterdam. Eerder die avond grapte ik dat het tóch waar is, dat het leven met een borderliner nooit saai is – in elk geval niet sinds er een filmpje over mij werd gemaakt. K. vroeg me al of ik niet op een flip-over vel een overzicht kan maken van alles waarmee ik sindsdien bezig ben, want ze kan het niet meer bijhouden.

Eén van die dingen was gisteren een avondje uit naar de voorstelling In Principe Wel van Marjolijn van Kooten, met aansluitend de presentatie van haar boek Schijtluis. Dat ik daar belandde heeft van alles met mijn eigen boekidee te maken, maar dat terzijde.
Vooraf hebben we heerlijk gegeten, het hele tripje verliep vlekkeloos, het was mooi weer, ‘s ochtends heb ik lekker gebootcampt en de rest van de dag was relaxed, ook wat mijn stemmingen betreft: geen hevige ups, geen nare downs. Een dag om door een ringetje te halen.

En toch ben ik even na middernacht van het ene op het andere moment niet meer aanspreekbaar. Kun je van mij alleen nog maar chagrijn verwachten. Of dat ik ga huilen. Of paniekerig gedoe.

“Ja, dat vind ik ook jammer”, breng ik nog net uit voordat ik me volledig afsluit van de wereld.
Maar ik ben nou eenmaal onevenwichtig en onvoorspelbaar. Zeker als ik moe ben. Dan ben ik bovendien onuitstaanbaar. Voor wie me echt goed kent, dan. En ik heb ontdekt dat het alleen maar erger wordt als ik me daar schuldig over voel.

“Mijn leven zou perfect zijn als ik niet zo perfectionistisch was”, zegt Marjolijn van Kooten in haar show.
Als je het zo bekijkt, begint mijn leven er toch aardig perfect uit te zien.

Nov 072014
 

141107 Verknipt (98)Minder medicijnen: sindsdien viel ik een kilo of 5 af, gaat hardlopen lekkerder, slaap ik beter, voel ik me wakkerder, ben ik alerter, is mijn hoofd helderder, mijn denken samenhangender en logischer, ben ik levendiger en besluitvaardiger.
Minder medicijnen: sindsdien ben ik misschien wat gevoeliger. Heb ik meer nachtmerries. En ben ik een tikkeltje labieler.

Maar misschien ook wel niet. Misschien lijkt het maar zo. Misschien ben ik me alleen maar meer bewust van wat zich in mij afspeelt. Omdat ik me wakkerder voel en alerter ben.

Zoals op dit moment, terwijl ik dit schrijf. Ik voel me ellendig, eerlijk gezegd. Somber. Verdrietig. Verloren. Ik kan wel janken.

Het is niks nieuws.
Wat wel nieuw is, is dat ik het snap. Omdat mijn hoofd helder is en mijn denken samenhangender.

Waardoor ik begrijp dat wat ik voel, gewoon het effect is van een week op werk waarin ik me verbaasde, ergerde, boos maakte, stuurloos voelde.
Waarbij ik bedenk dat ik deze week op werk ook hard werkte, complimenten kreeg, knopen doorhakte, beslissingen nam, keuzes maakte.
Waardoor ik me er door de ellendigheid heen van bewust dat ik ook opluchting voelde, en blijdschap, en kracht.
Waardoor ik me realiseer dat het niet nodig is om me te laten meesleuren door die somberheid, dat verdriet, die jankerigheid.
Het hoeft heus niet meteen weg – maar het hoeft niet erger.
Want ik ben geen sukkel, geen loser, geen niet serieus te nemen overgevoelige zeurkous, geen waardeloos figuur. Ik ben stoer, trots, capabel, verstandig en sterk.

Minder medicijnen: dat is meer emoties en meer stemmingswisselingen ervaren. Minder medicijnen: dat lijkt het gevaar in zich te hebben dat ik sneller mijn verstand verlies. Maar minder medicijnen is vooral: veel meer helderheid en daardoor sneller weer op de rails.

Minder medicijnen: sindsdien kan ik inderdaad als dat noodzakelijk is mijn verstand op nul zetten en dan gaan nadenken.

Nov 032014
 

141103 Nee Geen nieuwe diagnose

Vanwege mijn ziekteverzuim in augustus en september, vroeg de bedrijfsarts wat ik vond van psychologische begeleiding door een bureau dat gespecialiseerd is in arbeid & psyche. Ik trok een bedenkelijk gezicht – maar stemde er mee in. Wat als ik zou weigeren en het me vervolgens niet zou lukken om voldoende op te knappen?

Net toen ik begon te denken dat mijn aanmelding door mijn betermelding was overruled, kreeg ik een telefoontje, een afspraak en een stuk of 4 vragenlijsten.

Dapper begin ik aan vragenlijst 1. Die me na één vraag al verdacht bekend voorkomt: dit zijn exact  dezelfde vragen als waarmee ik meerdere keren gediagnostiseerd werd. Van die vragen waarop ik moet zeggen of ik bepaalde gedachten of emoties helemaal niet, een beetje, tamelijk veel of heel erg heb ervaren. Steeds meer geërgerd klik ik van vraag naar vraag. Nee! Ik Wil Geen Nieuwe Diagnose!

De eerste vraag in lijst 2 luidt: “Wat of wie zijn voor u energievreters?”
“Formulieren invullen waarmee een diagnose gesteld gaat worden die ik zelf veel beter kan vertellen. En als ik invul dat iets een beetje of nogal ervaar, dat niks zegt omdat ik niet weet met wie ik word vergeleken en jullie niet weten waarmee ik vergelijk”, typ ik boos.

Nadat ik me heb opgewonden over vragen over hoeveel tussendoortjes ik dagelijks eet, of mijn woonomgeving mij bevalt, hoeveel uur ik tv kijk en hoeveel tijd per dag ik achter de computer zit – jongens, het is 2014, ik gebruik op werk de hele dag mijn computer en iPad! – mag ik door naar de vragenlijst over karakter en temperament.

Juist of onjuist? “Over het algemeen blijf ik graag koel en afstandelijk ten opzichte van andere mensen.” Juist, want het zou me zoveel twijfels en angsten besparen. Maar ik wil me zo graag wel durven verbinden met anderen – en dus klik ik op onjuist. Tientallen vragen lang.
Juist of onjuist? “Door mijn klachten presteer ik minder goed op werk.” Ja, af en toe. Maar meestal doordat het me zoveel energie kost om steeds weer duidelijk te maken dat ik wat ik nodig heb om juist niet minder te presteren.

Laatste vraag.
“Bent u van mening dat uw persoonlijkheid u last bezorgt of problemen voor u veroorzaakt met andere mensen in uw werk?”
Welnee. Behalve als ik formulieren moet invullen… ;-)