Dec 152014
 

141215 Geen structuur is ook een vorm van structuur

“Wat een rommeltje in jouw achterbak”, zegt een trainingsmaatje als we de sportspullen in de auto van de bootcamp-trainster zetten. “Ik dacht dat jij hier wel een bepaalde structuur in zou hebben.”
“Geen structuur is ook een vorm van structuur”, mompel ik zachtjes. Niet dat ik dat zelf zo ervaar – integendeel.

Dit jaar ben ik op werk opgehouden met het zoeken naar een structuur voor het maken van aantekeningen en to do-lijstjes. Nadat ik enkele maanden van alles zonder succes op m’n iPad had uitgeprobeerd, bleek een papieren notitieboek toch het handigste. Aantekeningen die ergens in the cloud hangen, zijn handig als je ze later nog wilt uitwerken, maar het voelt aan zoals het in mijn hoofd voelt: als een warboel.

Ondertussen besteed ik dagelijks nog steeds veel meer tijd dan me lief is aan ordenen. Wat op werk neerkomt op minstens drie keer per dag opruimen van mijn bureau.
Thuis beperk ik het tot één keer per week – vaker is nodig, maar daarvoor heb ik doordeweeks geen energie. Stapels paperassen die tussendoor ontstaan, veeg ik dus gewoon maar op de grond als ze me in de weg liggen.

En papieren en andere rommel liggen me verrekte snel in de weg. Hoe leger het om me heen is, hoe minder ik me laat afleiden, hoe beter ik me kan concentreren, hoe rustiger ik me voel en hoe blijer ik ben.
Het is zo logisch en het lijkt zo eenvoudig.
Maar ik word er schijtziek van. Ik ben al dat opruimen, ordenen en structureren zo ontzettend zat.

Mijn laatste structureerprobeersel was de aanschaf van speciale to do-boekjes. Op één ervan plakte ik een quote uit de krant.

“We hebben een ontzettende neiging tot categoriseren om maar grip te krijgen op de chaos die ons omringt. Maar het blijft… een chaos.”

Dec 132014
 

141213 Mijn eigen plan

Gaat de bootcamptraining nou door als er drie of meer deelnemers zijn, of gaat de bootcamptraining niet door als er niet meer dan drie deelnemers zijn? Ik kan het maar niet onthouden en dus zit er niks anders op om maar af te wachten op bericht. Of op geen bericht.

Ik kan daar slecht tegen, merk ik. Blijkbaar hou ik van duidelijkheid, maar vooral heb ik een hekel aan onzekerheid. Niet dat alles maar voorspelbaar, afgebakend en gestructureerd moet zijn – nee zeg, asjeblieft niet. Het is meer dat ik mijn eigen plan wil kunnen trekken. En het maakt me heel onrustig als ik daarvoor afhankelijk ben van keuzes van anderen.

Nou is met enige onduidelijkheid en onzekerheid over een bootcamptraining natuurlijk prima te dealen. Gaat de training niet door, dan ga ik zelf wel een rondje rennen: zo makkelijk is dat. Was het altijd maar zo eenvoudig.

Want gaat het om vriendschap, dan kom ik er maar niet uit. Wat als iemand niet op mijn mailtjes reageert? Wat als iemand niet veel betrokkenheid toont bij alle spannende dingen die ik doe? Wat als iemand me zelden spontaan een Whatsappje stuurt? Wat als ik me afvraag of de vriendschap misschien voornamelijk van mijn kant komt? Wat als iemand dan toch een plek in mijn hart heeft?

Gek word ik van die onduidelijkheid en onzekerheid. Ik wil mijn eigen plan trekken. Maar wat als mijn eigen plan betekent dat ik iemand loslaat die me dierbaar is? En wat als dan zou blijken dat ik de stilte verkeerd heb geïnterpreteerd?

De bootcamptraining ging vanochtend door: er waren minstens drie deelnemers. Zo geformuleerd vind ik de regel heel duidelijk.
Nu de regels voor vriendschap nog.

Dec 112014
 

141211 Mijn specialiteit mezelf gek denken

Ik ben nogal beïnvloedbaar.

Dat wil zeggen: wat mijn stemmingen betreft. Voor mijn mening geldt dat gelukkig niet meer zo erg – wel zo rustig om gewoon te weten wat ik zelf vind en daar tamelijk constant in te zijn, ook al vinden anderen iets anders.

Maar zet mij tussen gespannen mensen, en ik raak gespannen. Zet me tussen boze mensen, en ik word angstig. Behalve bij collectief bozige, bondgenoten zoekende mensen, in plotseling stilstaande treinen bijvoorbeeld. Daarvan word ik niet angstig, maar geërgerd.
Zet mij tussen een heleboel uitbundige, vrolijke mensen en ik word stil en teruggetrokken. Zet me tussen rustige, evenwichtige mensen, en ik voel me rustig en evenwichtig – dan zou ik me zelfs evenwichtig kunnen voelen in al mijn labiliteit. Zet me tussen sombere mensen en ik word ook een sombermans. Of juist het totale tegendeel daarvan.

Ik wou weleens dat ik een cocon leefde. Dat stemmingen van anderen niet tot me zouden doordringen. Dat ik ‘bij mezelf kan blijven’, zoals dat dan heet – ik heb geen idee of ik ooit bij mezelf ben. Want ben ik niet tussen mensen, dan ben ik wel tussen mijn gedachten. En mijn stemmingen zijn nog gevoeliger voor mijn gedachten dan voor de stemmingen van andere mensen.

Eén ding is dan toch ook wel weer handig van die beïnvloedbaarheid van mij. Want ik kan ook zelf mijn stemming aardig beïnvloeden. Toegegeven, mijn specialiteit is mezelf gek denken – en dat kun je gerust letterlijk nemen. Maar ik word er ook steeds beter in mezelf weer uit mijn dalen te sleuren. Ik ben er zelfs al beter in dan ik dacht, ontdekte ik deze week.

Ja, ik ben beïnvloedbaar en emotioneel wispelturig – en lastig, daarom. Maar stiekem vind ik mij eigenlijk eindelijk ook best wel leuk.

Dec 092014
 

141209 Om gek van te worden

Het is dat het zo’n volstrekt verkeerd gebruik van het begrip is, anders zou ik zeggen dat dit een schizofreen jaar is. Bipolair kan ik het ook noemen, trouwens. Of typisch borderline. Want het heeft twee gezichten, dit jaar, het is goed en slecht, blij en somber en bovendien zo wispelturig als wat – om gek van te worden ;-)

Ik wilde dit jaar beginnen met een nieuwjaarswens op video. Na een stuk of 10 probeersels moest ik toegeven dat het niet lukte en daar baalde ik van. Wist ik veel dat een filmpje over mij op YouTube in twee maanden bijna 12.000 bekeken zou worden, dat ik gast zou zijn in een praatprogramma, dat ik in EenVandaag zou komen!

Begin dit jaar las ik De Verademing van Bram Bakker en Koen de Jong en deed ik 100 dagen aan sportrusten. Een extreem makkelijke ademhalingsoefening om meer te ontspannen en beter te slapen – en keihard nodig tijdens extreem moeilijke momenten.

Extreem moeilijke momenten die alles met mijn werk te maken hadden. Eindelijk, vierde ik blij begin dit jaar, was ik qua werk zo’n beetje terug op het niveau waar ik was toen ik 14 jaar geleden in de psychiatrische dagbehandeling en in de WAO belandde.
Grootse ideeën had ik en veel goede moed.
En toch: zie gisteren. Tranen met tuiten tijdens het driegesprek bij de bedrijfsarts en op de fiets terug naar huis. Ik wilde zo graag dat ik zou floreren in dit werk. Zo pijnlijk dat het niet liep zoals ik hoopte.

Maar toen ik Hond uitliet, ging ineens de knop om, zoals dat heet – in werkelijkheid deed ik de ademhalingsoefening. Ik deed de ademhalingsoefening en ik dacht aan Bram Bakker die me vroeg van mijn boekidee een echt boek te maken. Ik dacht aan mijn twee tv-optredens en het filmpje voor Fonds Psychische Gezondheid. Ik dacht aan de andere bijzondere successen met Poco Loco.

Ja, het is heel pijnlijk. Maar als ik ergens goed in ben, dan is het in weer opkrabbelen.

Dec 052014
 

Hoewel nog vrij jong, is het inmiddels een traditie, bij mij op werk: de chocoladeletter met Sinterklaas, inclusief een lang gedicht. Een roerig jaar hebben we achter de rug, staat dit jaar in het gedicht, en de nabije toekomst vereist een bepaald type medewerker – het is een indrukwekkend rijm. Het is bedoeld als hart onder de riem, net als de letter T die we krijgen, die het beoogde type medewerker symboliseert.

Inderdaad was het een roerig jaar. Een jaar waarvan ik hoopte dat het een Topjaar zou worden, maar dat erg Teleurstellend is. Ik dacht dat er ruimte was om mijn Talenten in te zetten, om mijn kracht verder te ontwikkelen, mijn passie te Tonen – als blijkt dat ik me daarin steeds weer vergis, begin ik te Twijfelen aan alles wat ik doe. Doe ik het wel goed? Doet wat ik doe er wel toe? Doe ik er wel toe?

Mijn hoofd slaat op hol, mijn emoties slaan op hol en van mijn zelfvertrouwen, dat juist op werk altijd zo onwankelbaar was, blijft weinig over. Nooit voelde ik me zo kwetsbaar op werk, nooit Triggerde werk zoveel angst en onzekerheid. Altijd was werk mijn houvast, mijn anker, my safe place, vrijwel de enige plek waar ik me een gezond en normaal functionerend mens voelde. Alleen maar door een gebrek aan Tijd voor een klein beetje extra ondersteuning is daar weinig van over.

En dus leidt de T tot Tranen. Omdat ik me realiseer hoe Trouw ik ondanks alles ben, want steeds ga ik maar door, dwars door al die Tranen en Teleurstelling heen, ondanks bezoeken van Tante Migraine, hoe ik me ook voel.

Trouw aan mijn werk, maar bepaald niet Trouw aan mezelf. Ik weet heus wel welke keuze ik moet maken. Een keuze met de T van loopbaanTrajecT.

Een keuze met de M van verdomme, ik vind het zo ongelooflijk Moeilijk.