Oct 102014
 

141010Vandaag heeft de vorm van cupcakes“Wat voel je dan, als je je ontspannen voelt?” vraagt K. woensdag als ik zeg dat het zo fijn is om me na al die stress, paniek en emotionele onevenwichtigheid eindelijk weer ontspannen te voelen.
Ik som op: “Dan heb ik niet meer het gevoel dat er een strakke band om mijn hoofd zit, ik voel niet voortdurend een diepe frons in mijn voorhoofd, er is geen grote drukte meer in mijn hoofd, geen gespannen spieren in mijn nek, schouders en rug, en geen wisselende stemmingen.”
Ik beweeg makkelijker, als ik lach voelt het van binnen niet als huilen, ik ben minder snel uit het veld geslagen door van alles en nog wat en ik ben minder anders gevoelig voor reacties van anderen: ik interpreteer dingen minder snel als kritiek en hecht meer waarde aan positieve signalen. Ik kan me goed concentreren. De to do’s vliegen van mijn lijstje af.
Reden genoeg voor een vreugdedansje.

En bovenstaande geldt nog steeds, hoor.

Alleen blijkt zo’n hele week werken, 28 uur in mijn geval, er toch veel meer in te hakken dan ik had verwacht. De signalen: hoofdpijn, maagpijn, een zenuwticje boven mijn linkermondhoek, niet kunnen bedenken of ik nou vorige week vakantie had of alweer langer geleden en niet gewoon moe, maar hangerig. Huilerig, eigenlijk. Een tikkeltje instabiel.

En toch kost het me de grootste moeite om daarom een afspraak af te zeggen. Ik vind het verschrikkelijk. Ik schaam me. Ik baal van mezelf. Ik vind mezelf een slappeling, een sukkel, een loser.

En ik weet dat al die gevoelens nergens voor nodig zijn. Dat ik ziek werd kwam tenslotte niet nergens vandaan. Dat kwam doordat ik te vaak onvoldoende rekening houd met de vorm van de dag – omdat ik altijd denk wens dat ik meer kan dan ik kan.

Maar vandaag luister ik naar de signalen. Vandaag ga ik ontspannen door te bakken. Vandaag heeft de vorm van cupcakes.


Vanmiddag zou ik bij Samen Sterk zonder Stigma deelnemen aan een groepsinterview door TNO (in opdracht van het ministerie van VWS) over werken met een chronische psychische aandoening.

Eén van de te bespreken thema’s is wat er nodig is om met een (chronische) psychische aandoening duurzaam inzetbaar te blijven.
Nou, zie hierboven: het is noodzakelijk om voortdurend mijn grenzen te bewaken en om steeds weer een passende balans werk/privé te zoeken. Wat dus helaas ook betekent dat ik in mijn vrije tijd dingen moet afzeggen om te kunnen blijven werken.

Oct 052014
 

141005 The clouds of sils mariaKen jij ook van die mensen met zo’n houding van seen it all, done it all? Van die mensen met een schijnbaar onwankelbare mening, die wat hen betreft gewoon de waarheid is, en in wiens ogen je je een sukkel voelt als je er een ander idee op nahoudt, van die mensen die wat jij denkt weglachen? Van die mensen bij wie je door hun stelligheid prompt niet meer goed uit je woorden komt, bij wie je jouw gedachten als vanzelf steeds meer voor je houdt? Van die mensen aan wie je vreemd genoeg toch loyaal bent, voor wie je bereid bent alles te geven, ook al merk je zelden dat het wordt gezien en gewaardeerd, van wie je je uiteindelijk alleen maar radicaal kunt afkeren om jezelf te beschermen?

Daarover gaat de film The Clouds of Sils Maria.

Maar waarschijnlijk ben ik overgevoelig voor dit soort mensen. Wat logisch is, als je opgroeit met dit soort mensen, die je jarenlang uitlachen om alles wat je zegt, die je dom noemen en die zeggen dat je je achterlijke bek danwel je stomme kop moet houden. Die maken dat je voor altijd twijfelt aan alles, en niet in de laatste plaats aan jezelf.

De film gaat ook over het in twijfel durven trekken van dingen die ooit de waarheid leken. Over naar elkaar luisteren en over openstaan voor verschillende standpunten. Over hoe je alleen komt te staan als je altijd alles maar zeker lijkt te weten en andere meningen niet serieus neemt. De film gaat erover dat twijfel tot nieuwe inzichten leidt. Over dat twijfel eigenlijk heel oké is. En waar twijfel staat, kun je gerust kwetsbaarheid lezen. Want daarover gaat de film. Over risico’s nemen. Over kwetsbaar durven zijn.

Maar misschien gaat The Clouds of Sils Maria wel over iets heel anders.

Oct 032014
 

image

Ze kunnen heus wel werken, zei de vorige bestuursvoorzitter van Ggz Nederland over mensen met een psychische aandoening, alleen moet je er als werkgever niet gek van opkijken als ze zomaar op een dag niet verschijnen. Want dan zitten ze met een fles whiskey in de trein naar Parijs.

Nou heb ik een psychische aandoening, ik heb deze week vrij dus m’n werkgever verwacht me niet, ik drink geen whiskey wat bagage scheelt , ik heb m’n eigen auto bij me en ben dus niet afhankelijk van de Thalys en ik was bovendien al in Frankrijk, dus wat houdt me tegen om op de terugweg naar huis even naar Parijs te gaan?

Tja.

Dat het dan toch handig is als je Een Plan Van Aanpak hebt. En, om een beetje de tijd te hebben, Een Hotel. De twee plannen die museumbezoeken bevatten, vallen in duigen. Het ene museum blijkt gesloten te zijn en het andere museum wordt verbouwd en daarom is er niet veel te zien – wat dan wel weer als voordeel heeft dat je er gratis in kunt. Gratis geldt natuurlijk nooit voor hotels, maar om nou een euro of 150 te betalen voor een hotel buiten de stad, exclusief parkeren, en dan moet je dus nog de stad in – dan blijk ik toch meer realistisch dan impulsief.

Het zou trouwens ook een omweg zijn, naar Parijs.
En dus reden we geheel planloos Lille binnen. Het enige dat vaststond was dat we in parkeergarage P5 of P8 wilden parkeren. Wat heerlijk om gewoon zomaar wat ronddwalend een leuke stad te ontdekken!

‘s Avonds laat ontdek ik bij thuiskomst een brief van mijn werkgever. Ik ben 4 weken of langer (gedeeltelijk) ziek, lees ik, en het is tijd voor Een Plan Van Aanpak.
Bijzonder. Want ik meldde me niet alleen begin deze week beter, ik voel me ook zoveel beter. En dan wil ik inderdaad graag weer aanpakken, maar kan ik dat ook zonder plan.

Sep 302014
 

image

“Denk jij nog aan werk?” vraagt K. als we nog geen 24 uur op onze vakantiebestemming zijn.
“Ehm…”, antwoord ik. “Nu je werk noemt, heb ik wel een vaag beeld van kantoor. Maar dat is alles.”
Ik denk tijdens het wandelen aan vrijwel niks, en dat is behoorlijk zeldzaam. En met een niet-denkend hoofd is het op het gebied van heen en weer slingerende emoties ook rustig. Het is een verademing na de afgelopen weken waarin mijn hoofd niet stil te krijgen was.

Het zou zeer zijn gewaardeerd als ik vrij had genomen in plaats van me ziek melden, zei iemand pas geleden: “Je kunt niet alles op de werkgever afwentelen.” Kortstondig was ik hierover zo verward dat ik bijna weer net zo begon door te draaien als in de week waarin ik volledig ziek was. Wordt me iets verweten? Zijn er dingen rondom ziek melden en vrij nemen die ik verkeerd begrijp? Vrij nemen is toch iets wat je meestal uit vrije wil en vooraf gepland doet? Het is toch logisch om je ziek te melden omdat je gezondheid je verhindert om op werk te functioneren? Dat doe je toch ook als je koorts hebt?

“Vrij nemen in plaats van me ziek melden als ik zo in de war ben is volgens mij alleen een optie als ik zo’n lang eind kan gaan wandelen”, zeg ik ergens hoog op een Normandische klif tegen K., als ik toch even aan werk denk. “Omdat ik dan niet kan denken.” Al zou ik niet weten hoe ik in al mijn verwarring, angst en paniek de lange wandelingen van de afgelopen dagen had kunnen maken. Hoe ik hier überhaupt had kunnen komen.

Maar als het nog eens mis gaat, dan zal ik het uitproberen, neem ik me op die klif voor. Verder met denken kom ik niet: te druk met niet-denken. En met genieten.