Oct 052014
 

141005 The clouds of sils mariaKen jij ook van die mensen met zo’n houding van seen it all, done it all? Van die mensen met een schijnbaar onwankelbare mening, die wat hen betreft gewoon de waarheid is, en in wiens ogen je je een sukkel voelt als je er een ander idee op nahoudt, van die mensen die wat jij denkt weglachen? Van die mensen bij wie je door hun stelligheid prompt niet meer goed uit je woorden komt, bij wie je jouw gedachten als vanzelf steeds meer voor je houdt? Van die mensen aan wie je vreemd genoeg toch loyaal bent, voor wie je bereid bent alles te geven, ook al merk je zelden dat het wordt gezien en gewaardeerd, van wie je je uiteindelijk alleen maar radicaal kunt afkeren om jezelf te beschermen?

Daarover gaat de film The Clouds of Sils Maria.

Maar waarschijnlijk ben ik overgevoelig voor dit soort mensen. Wat logisch is, als je opgroeit met dit soort mensen, die je jarenlang uitlachen om alles wat je zegt, die je dom noemen en die zeggen dat je je achterlijke bek danwel je stomme kop moet houden. Die maken dat je voor altijd twijfelt aan alles, en niet in de laatste plaats aan jezelf.

De film gaat ook over het in twijfel durven trekken van dingen die ooit de waarheid leken. Over naar elkaar luisteren en over openstaan voor verschillende standpunten. Over hoe je alleen komt te staan als je altijd alles maar zeker lijkt te weten en andere meningen niet serieus neemt. De film gaat erover dat twijfel tot nieuwe inzichten leidt. Over dat twijfel eigenlijk heel oké is. En waar twijfel staat, kun je gerust kwetsbaarheid lezen. Want daarover gaat de film. Over risico’s nemen. Over kwetsbaar durven zijn.

Maar misschien gaat The Clouds of Sils Maria wel over iets heel anders.

Oct 032014
 

image

Ze kunnen heus wel werken, zei de vorige bestuursvoorzitter van Ggz Nederland over mensen met een psychische aandoening, alleen moet je er als werkgever niet gek van opkijken als ze zomaar op een dag niet verschijnen. Want dan zitten ze met een fles whiskey in de trein naar Parijs.

Nou heb ik een psychische aandoening, ik heb deze week vrij dus m’n werkgever verwacht me niet, ik drink geen whiskey wat bagage scheelt , ik heb m’n eigen auto bij me en ben dus niet afhankelijk van de Thalys en ik was bovendien al in Frankrijk, dus wat houdt me tegen om op de terugweg naar huis even naar Parijs te gaan?

Tja.

Dat het dan toch handig is als je Een Plan Van Aanpak hebt. En, om een beetje de tijd te hebben, Een Hotel. De twee plannen die museumbezoeken bevatten, vallen in duigen. Het ene museum blijkt gesloten te zijn en het andere museum wordt verbouwd en daarom is er niet veel te zien – wat dan wel weer als voordeel heeft dat je er gratis in kunt. Gratis geldt natuurlijk nooit voor hotels, maar om nou een euro of 150 te betalen voor een hotel buiten de stad, exclusief parkeren, en dan moet je dus nog de stad in – dan blijk ik toch meer realistisch dan impulsief.

Het zou trouwens ook een omweg zijn, naar Parijs.
En dus reden we geheel planloos Lille binnen. Het enige dat vaststond was dat we in parkeergarage P5 of P8 wilden parkeren. Wat heerlijk om gewoon zomaar wat ronddwalend een leuke stad te ontdekken!

‘s Avonds laat ontdek ik bij thuiskomst een brief van mijn werkgever. Ik ben 4 weken of langer (gedeeltelijk) ziek, lees ik, en het is tijd voor Een Plan Van Aanpak.
Bijzonder. Want ik meldde me niet alleen begin deze week beter, ik voel me ook zoveel beter. En dan wil ik inderdaad graag weer aanpakken, maar kan ik dat ook zonder plan.

Sep 302014
 

image

“Denk jij nog aan werk?” vraagt K. als we nog geen 24 uur op onze vakantiebestemming zijn.
“Ehm…”, antwoord ik. “Nu je werk noemt, heb ik wel een vaag beeld van kantoor. Maar dat is alles.”
Ik denk tijdens het wandelen aan vrijwel niks, en dat is behoorlijk zeldzaam. En met een niet-denkend hoofd is het op het gebied van heen en weer slingerende emoties ook rustig. Het is een verademing na de afgelopen weken waarin mijn hoofd niet stil te krijgen was.

Het zou zeer zijn gewaardeerd als ik vrij had genomen in plaats van me ziek melden, zei iemand pas geleden: “Je kunt niet alles op de werkgever afwentelen.” Kortstondig was ik hierover zo verward dat ik bijna weer net zo begon door te draaien als in de week waarin ik volledig ziek was. Wordt me iets verweten? Zijn er dingen rondom ziek melden en vrij nemen die ik verkeerd begrijp? Vrij nemen is toch iets wat je meestal uit vrije wil en vooraf gepland doet? Het is toch logisch om je ziek te melden omdat je gezondheid je verhindert om op werk te functioneren? Dat doe je toch ook als je koorts hebt?

“Vrij nemen in plaats van me ziek melden als ik zo in de war ben is volgens mij alleen een optie als ik zo’n lang eind kan gaan wandelen”, zeg ik ergens hoog op een Normandische klif tegen K., als ik toch even aan werk denk. “Omdat ik dan niet kan denken.” Al zou ik niet weten hoe ik in al mijn verwarring, angst en paniek de lange wandelingen van de afgelopen dagen had kunnen maken. Hoe ik hier überhaupt had kunnen komen.

Maar als het nog eens mis gaat, dan zal ik het uitproberen, neem ik me op die klif voor. Verder met denken kom ik niet: te druk met niet-denken. En met genieten.

Sep 282014
 

image

Heel lang was de kust van Normandië mijn toevluchtsoord – in mijn hoofd dan. Als het me allemaal te veel was, en ik het helemaal niet meer zag zitten, als ik tijdens de donkerste momenten in de diepste putten zat, en dat kon meerdere keren per week of per maand zijn, en soms meerdere keren per dag, dan dacht ik: ik pak de auto en ik rij hier naar toe en dan – ehm, nou, dan verdwijn ik, zeg maar. Dan besta ik daarna niet meer.

De gedachte dat ik altijd nog hiernaartoe kon rijden om te verdwijnen, was het enige lichtpuntje op zulke momenten en maakte dat ik dan toch weer dóór kon gaan.

Het zou niet gewerkt hebben, weet ik na de autorit van vandaag naar Normandië. Het is niet heel ver rijden, maar met een depressief, verward hoofd is het een heel eind weg. Met autorijden is het verder handig om goed voor je uit en om je heen te kijken – doe je dat figuurlijk, dan levert het je al een hoop op, maar ook letterlijk verruimt het je blik. En dus je denken. Bovendien ben ik pas enkele maanden bezig met het overwinnen van mijn tankangst, en je redt het naar hier net niet op één volle tank. En ik zou zijn gaan meezingen met de radio.

En als je zingt, schreef mijn online hulpverlener vorige week in het een na laatste email-contact waar ik recht op heb, als je zingt kun je niet piekeren. Misschien dat daarom mijn hoofd, juist als het beroerd gaat, in een jukebox verandert. Het enige wat tegen een jukebox-hoofd helpt, is muziek draaien en meezingen.

Het zou dus niks geworden zijn met die verdwijntruc van mij. Nog voor Antwerpen zou ik zijn omgekeerd. Gelukkig maar. Want daardoor kan ik niet nu lekker een paar dagen uitwaaien.


Afgelopen voorjaar had ik het helemaal gehad met mijn gedachtes aan de dood. Vandaar de (enorme en met veel aarzeling genomen) stap om 113online in te schakelen. Het was een gouden greep.

Sep 262014
 

140926 Een scherm vol confetti

RunKeeper, de app waarmee ik mijn hardlooprondjes bijhoud, smeerde me laatst Breeze aan. Een stappenteller.

“O nee, dat is niks voor mij”, zei K. meteen toen ik het liet zien. “Ik zou ervan balen als ik niet genoeg stappen zette.”
Eerlijk gezegd wist ik vrij zeker dat ik me er ook door zou laten opjagen en aangezien ik me al meer dan genoeg door mezelf laat opjagen, nam ik daarmee nogal een risico. Welke nieuwe eisen zou ik me nu weer door Breeze laten opleggen?
“Ik kan me niet voorstellen dat ik te weinig loop op een dag”, antwoordde ik K. echter. Ik zit tenslotte nauwelijks stil. En los daarvan is er nog altijd Hond die minstens 3 keer per dag uitgelaten moet worden.

Maar toen wist ik nog niet dat Breeze verdacht veel op mij lijkt. En dat goed dus nooit goed genoeg is, maar dat goed altijd beter kan. Die 6.000 stappen waarmee Breeze me de eerste dag dat ik de app gebruikte opzadelde – die had ik zo gezet. Door een ommetje met Hond zit je zo al op 1.500 stappen, weet ik nu. Paar keer thuis en op werk heen en weer lopen en de trap op en af (wel de hele tijd je telefoon meenemen!), even op en neer naar de apotheek of de brievenbus en klaar is Kees Marieke. Appeltje eitje.

Maar 6.000 werd 8.000 werd 10.000 werd onhaalbaar, net zoals ik mijn eigen grenzen altijd maar oprek. Van Breeze kreeg ik een scherm vol confetti, een glanzende trofee en enthousiaste uitroepen als ik het onmogelijke doel toch haalde. Van mezelf krijg ik ogen vol tranen, enorme vermoeidheid, nachtmerries en paniekaanvallen als ik mezelf overvraag.

Het verwijderen van de app was zo gebeurd. Mijn grenzen opnieuw trekken is heel wat lastiger. De angst dat ik dan niet goed genoeg ben in de ogen van anderen, is enorm. Maar dat ik dat sinds deze week niet meer alleen maar aan mezelf toegeef, is al een grote stap in de goede richting.