Jul 062015
 

150706

Al een tijdje had ik een vermoeden: dat ik zónder lenzen of bril even goed zie als mét lenzen of bril. Of misschien een beetje beter, zelfs wel. Maar ja. Dat is een raar verhaal natuurlijk.

Wel een verhaal dat me bevalt. Want hoewel ik liever mijn lenzen draag dan mijn bril, draag ik mijn lenzen niet heel graag. Niet dat ik er last van heb. Maar een beetje gedoe vind ik het wel. En soms heb ik er trouwens wel last van. Als ik vrijwel de hele dag buiten ben bijvoorbeeld, zoals in Noorwegen, en de buitenlucht en de wind mijn lenzen uitdroogt. Wat ook gebeurt als ik juist veel binnen ben. Dat is geen prettig gevoel. Plus dat ik dan wel niets meer scherp zie.

Het was onderweg naar Noorwegen dat ik een onderzoeker van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam op de radio hoorde. Ze had onderzoek gedaan naar bijziendheid. Eén op de drie Nederlanders schijnt daar last van te hebben, waaronder ik. Mijn lenzen en bril zijn varifocus, dus ook voor verziendheid. Bijziendheid kan overgaan, had de onderzoeker ontdekt. Door veel buiten te zijn als het licht is.

In Noorwegen was het heel licht. Het is er zomers veel langer licht dan in Nederland, en het licht is helderder. Misschien dat twee weken in dat prachtig mooie land goed zijn geweest voor mijn ogen. Misschien waren mijn lenzen en bril al eerder minder nodig dan ik dacht. Mijn afwijking is ook maar minimaal. Al moest ik laatst wel een collega vragen een handleiding te ontcijferen. Maar de letters daarvan waren dan ook wel echt microscopisch klein.

Hoe dan ook. Gisteren deed ik spontaan mijn lenzen niet in. En ik zette mijn bril niet op. Het voelde erg bloot, maar ik zag alles.

Het is een raar verhaal. En soms is daar niks mis mee.

Jul 052015
 

150705

Heel goed ging het vijf jaar geleden niet met mij. Ik zat midden in de groepstherapie bij de GGZ, die eerder bijdroeg aan meer in plaats van minder labiliteit. Mijn stemmingen zwiepten heen en weer, net als mijn rusteloze benen die mijn nachtrust verstoorden – als nachtmerries dat al niet hadden gedaan. Ik kon me niet voorstellen dat het ooit beter zou kunnen gaan en het leek me al heel wat als het in elk geval niet nog slechter zou worden.

Als ik terugdenk aan die tijd, voel ik verwarring en lijkt alles donker en koud.
Op één herinnering na.

En dat is een herinnering aan een prachtige, zonnige, warme dag die ik in de berm van de N255 richting Goes doorbracht. Daar zou de Tour de France langskomen en al uren van te voren zat ik er klaar voor. Nog altijd denk ik er met veel plezier aan terug.

Vandaag komt de Tour weer daar in de buurt. We hebben overwogen om te gaan. Het bleek om allerlei redenen een tikkeltje te ingewikkeld. Jammer. Maar des te meer plezier beleef ik nog steeds aan die ene keer, vijf jaar geleden.

Jul 032015
 

150703“Jij maakt ook nooit iets af!” riep mijn vader boos uit toen ik na jarenlang zwoegen nog altijd geen zuivere noot uit mijn viool kreeg. Met steeds meer lood in mijn schoenen ging ik elke week naar les en naar het strijkersensemble. Niets liever wilde ik dan ermee ophouden. Hetzelfde gold voor hockeyen, waar ik gepest werd door de kinderen van de coach, een man die mij ook regelmatig uitschold en die een vriend van mijn ouders was.
Bij je opvoeding hoort muziekles en sport, vonden mijn ouders. Of ik er plezier in had, deed er niet toe.

Ik kreeg het voor elkaar om toch te stoppen met vioolles en hockey, maar de uitroep van mijn vader bleef door mijn hoofd spoken. Ik begin aan van alles en ik maak nooit iets af. Ik heb geen doorzettingsvermogen, ik ben een sukkel en een loser.
Het duurde lang voordat ik erachter kwam dat je dingen kunt doen omdat je ze leuk vindt. En dat het dan weinig moeite kost om ermee door te gaan. Nog altijd heb ik eerder de neiging om dingen te doen omdat het zo hoort of omdat iedereen het doet, dan omdat ik het zelf wil.

Zo was het niet met het popkoor. Ja, ik werd flink door iemand aangemoedigd om me aan te melden, maar het was wat ik zelf wilde. En toch speelde het jij-maakt-nooit-iets-af-duiveltje hoog op toen ik er woensdagavond naartoe fietste.
Goed naar jezelf luisteren, prentte ik mezelf in voordat ik naar binnen ging.

“Met plezier heb ik meegezongen”, mailde ik gisteren naar de organisatie achter het koor. “Ik vond het leuk, maar ik ben er niet voldoende door gegrepen om ermee door te gaan.”

Het was een reuzenstap om in een koor te zingen. Het was een nog grotere stap om toe te geven dat het toch niet echt iets voor mij is.

Jun 302015
 

150630

De laatste keer dat ik kampeerde was vlak voordat ik aan de dagbehandeling in het psychiatrisch ziekenhuis begon. Anderhalf jaar zou die behandeling duren en in die periode was vakantie nemen niet toegestaan – en dus zouden we het ervan nemen. Drie weken lang wilden we met fiets en tent door Frankrijk trekken. Een leuk rondje hadden we uitgestippeld, maar nog nauwelijks daaraan begonnen ging het al mis: mijn fiets ging kapot. Toen die weer gerepareerd was, liet het weer het afweten. Bewolkt, koud en nat werd het. Ik herinner me picknicks in bushaltes en kamperen bij de boer in halfopen schuren. De door ons bedachte dagafstanden bleken bovendien iets te ambitieus. We schoten maar niet op en ik kwam steeds minder hard vooruit. Onze fietskampeervakanties had ik altijd leuk gevonden maar nu haatte ik alles: mijn fiets, de tent, het weer, de Fransen, de sanitaire voorzieningen op de campings, de campings zelf en bovenal haatte ik mezelf. Na tien dagen werden we opgehaald door K.’s ouders.

Nooit meer op fietsvakantie en nooit meer kamperen, wilde ik na deze ervaring.

Blokhutten staan op campings. Blokhutten hebben geen douches en wc – blokhutten hebben niet eens stromend water. Blokhutten hebben dan wel (stapel)bedden, een kookstelletje en (in Noorwegen dan) een kacheltje en in blokhutten kun je rechtop staan, maar verder zijn blokhutten eigenlijk gewoon tenten van hout. In blokhutten kampeer je.

Vandaar dat ik een beetje opzag tegen onze reis langs blokhutten in Noorwegen.

Zo’n grote vergissing als toen die reis was, zo’n perfecte keuze was nu deze vakantie. Zo slecht als kamperen toen beviel, zo heerlijk vond ik het nu. Zo ellendig als ik me toen in Frankrijk voelde, zo goed voelde ik me nu in Noorwegen. Zo graag als ik toen naar huis wilde, zo graag had ik nu nog willen blijven.

Ik ben weer thuis.

Jun 112015
 

150611

Ken je het Panel Psychisch Gezien? Dat is een door het Trimbos Instituut gecoördineerd landelijk panel van en voor mensen met psychische aandoeningen. Een keer of twee per jaar krijg je al deelnemer een enquete met vragen over werk, eenzaamheid, hulpverlening enzo. Heel waardevolle gegevens halen ze daarmee op voor onder andere de politiek en verbetering van het hulpaanbod.

Een vaste vraag is hoe je je sociale leven ervaart. Ben je tevreden met de sociale activiteiten die je hebt? Zou je meer activiteiten buitenshuis willen? Zit je vaker thuis dan je lief is?

En ja, hoeveel ik ook hou van thuis zijn, in m’n eentje, in alle rust: dolgraag zou ik meer sociale reuring willen. Maar ja, denk ik altijd, dat kan niet. Want rust & regelmaat zijn tenslotte heilig.
Vandaar dat ik even een beetje jaloers was toen ik hoorde dat een vriendin zich bij een popkoor heeft aangemeld. Zulke dingen wil ik ook kunnen doen.

Sterker nog, zingen is één van mijn favoriete bezigheden – alleen wel heel erg in het geheim. Ik durf niet eens mee te zingen voor iemands verjaardag. Of als de deur naar de tuin openstaat. Want ooit was mijn stemgeluid één van de redenen voor Grote Broer om me hardhandig de grond in te boren.
Los van gewoon leuk, zou het een enorme overwinning op mezelf en op mijn verleden zijn om te zingen terwijl anderen dat kunnen horen.

Twijfel alom dus. Durf ik dit, kan ik dit, wil ik dit, wat wil ik eigenlijk? Om het nog moeilijker te maken, deed zich ook een mogelijkheid voor om iets met toneel (nog zo’n geheime liefhebberij) en het onderwerp borderline te doen. Is dat niet passender?

“Gewoon iets doen omdat je er lol in hebt is ook belangrijk”, whatsappte mijn vriendin. Ik pakte mijn shovel en schoof al mijn twijfels aan de kant.

Gistermiddag kreeg ik een mailtje. Op 1 en 8 juli mag ik op proef meezingen met het popkoor :-) .