Jul 272014
 

140727 Geen zin

“Hoe doe je dat toch, elke dag een blogje schrijven?”, vragen mensen me vaak.
Ik heb er geen antwoord op. Het gebeurt gewoon. Er is altijd wel iets en na al die jaren is het ook mijn manier geworden om de chaos in mijn hoofd een klein beetje in bedwang te houden.

Maar vandaag heb ik geen zin. Vandaag wil ik niet schrijven, maar lezen. Vandaag wil ik niet denken en dingen vinden en meningen hebben. Vandaag wil ik alleen maar zijn. Vorige week in Vlissingen was het één en al Marieke en borderline, afgelopen vrijdag was het één en al Marieke en borderline – vandaag ben ik er even helemaal klaar mee.

Vandaag wil ik alleen maar stil zijn.

  •  Sunday 27 July 2014
  •  Posted by on Sunday 27 July 2014
  •   1 Response
  •  Tagged with:
Jul 262014
 

140726 Doen alsof ik blog

Vrijdag 25 juli 2014 14.25 uur. Ik doe alsof ik blog. Dat is voor Fonds Psychische Gezondheid, die vandaag filmopnames van mij maken.

Vanochtend startte de dag met een workshop die ik speciaal voor deze gelegenheid had georganiseerd. Spannend om met een camera op me gericht en in het felle licht van een grote lamp, te ontdekken wie mijn nieuwsgierig en afwachtend kijkende deelnemers zijn. Maar die camera en lamp was ik binnen 5 minuten vergeten en had ik de volle focus op de groep en mijn verhaal.

En blijkbaar gold dat ook voor de deelnemers, want net als altijd kwamen er mooie gesprekken los – gesprekken die nooit hetzelfde zijn als in eerdere workshops en iedere keer weer verrassen en inspireren.

“Het woord stoornis”, zei een deelnemer toen we probeerden vast te stellen wat een psychische stoornis nou eigenlijk is, “daar stoor ik me aan. Stoornis, gestoord – het benadrukt zo het stigma dat er toch al is op psychische aandoeningen.” Een ander, beter woord bedenken, bleek echter niet zo eenvoudig, totdat het woord disbalans viel.
“Disbalans”, proefde Greet de term in haar mond. Ik huurde van haar de ruimte en ze wilde graag mijn workshop meemaken. “Ik vind het wel een mooie term. Disbalans kan er alleen zijn als je ook weleens balans ervaart. Dat komt uit dat woord naar voren.”

Ik zei al eerder tegen K.: “Je zult zien dat vandaag de glazenwasser komt.” En daarbij grapte ik dat ik Iris van Fonds Psychische Gezondheid en de cameraman zou laten kiezen tussen mijn bij bezoek van de glazenwasser gebruikelijke hyper-nerveus-paniekerig-overprikkelde-het-huilen-staat-me-nader-dan-het lachen-door-het-huis-heen-en-weer-rennende-ik of mijn ik-kan-hier-heel-relaxed-mee-omgaan-ik.
En ja hoor, wie staat er voor het raam, juist als we na een paar intensieve uren interviewen willen beginnen met de opnames op mijn werkkamer waarbij ik doe alsof ik blog? De glazenwasser. Die, terwijl we met z’n drieën naar hem kijken, stoïcijns in zijn telefoon blijft praten terwijl hij hoog, zonder zich ergens aan vast te houden op de ladder balanceert.

“Brrr”, griezelt Iris, “ik moet er niet aan denken om zo hoog zonder handen op een ladder te staan.”
“Je valt juist als je angstig bent”, zegt de cameraman.

En laat dat nou precies zijn wat ik met Poco Loco wil uitdragen.


Een serie foto’s van deze bijzondere dag kun je hier bekijken. Van alle opnames gaat de cameraman een kort filmpje maken voor op het YouTube-kanaal van Fonds Psychische Gezondheid. Zodra het klaar en online is, deel ik dat uiteraard ook hier!

Jul 252014
 

140725 Haar gangetje mijn gangetje

Net als ik heeft Ellen, eigenares van Haar Gangetje, een achtergrond in de psychiatrie. Verschil met mij is dat zij erin werkte.
Toen Ellen de psychiatrie allang vaarwel had gezegd om haar eigen koffiehuis Vooraf & Toe te gaan runnen, moest ik er nog in terecht komen. Dat gebeurde maar enkele jaren nadat K. en ik bij Vooraf & Toe onze trouwreceptie hadden gegeven.
Niet alleen mijn leven veranderde in die tijd drastisch, ook dat van Ellen. Zoals ik me erbij probeerde neer te leggen dat ik mijn loopbaan-ambities overboord moest gooien, zo keerde Ellen de horeca de rug toe.

Terwijl ik op mijn manier opkrabbelde uit het diepe dal waarin ik de diagnose borderline kreeg, opende Ellen toch weer een lunchroom: Haar Gangetje. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en dat gold ook voor mij, want niet alleen krabbelde ik op, ik kwam wat werk betreft terug op het punt dat ik noodgedwongen verliet.

Ellen houdt van de vele korte, snelle contacten die ze door haar werk heeft. Sinds kort begin ik dankzij dit radiofragment (dat verwarrend begint – blijf luisteren!) te ontdekken dat niet alleen goeie vriendschappen helpen tegen mijn regelmatig de kop opstekende gevoel van eenzaamheid. Al die korte, snelle contacten, bijvoorbeeld via sociale media, zijn voor mij net zo waardevol.

Je kunt veel betekenen voor iemand met een psychische kwetsbaarheid door op dagen dat het niet goed gaat met hem of haar een kop koffie te gaan drinken. Niet voor niets staat dat bij code oranje in mijn Look & Feel Monitor. In geval van code rood kan iets zoets helpen om mijn zintuigen te prikkelen en weer tot mezelf te komen. Bij Haar Gangetje kun je heerlijke koffie drinken – en gebak is er natuurlijk ook.


Ellen gaat haar gangetje, ik ga mijn gangetje, over die overeenkomst waren we het helemaal eens toen ik onlangs bij haar koffie dronk.
Omdat ik vandaag geen gewone Poco Loco-workshop gaf, kregen de deelnemers als dank voor hun komst een waardebon van Haar Gangetje voor een kop koffie (of thee) met gebak.

Jul 242014
 
De workshopruimte bij Meet & Greet

De workshopruimte bij Meet & Greet

Toen ik vorig jaar voor Vriendin gefotografeerd werd, had ik me daar van tevoren nauwelijks mee bezig gehouden. Ik had gezorgd voor een opgeruimd huis en ik had, zoals me gevraagd was, een aantal kledingsetjes uitgezocht. Geen zwart of grijs mocht de kleding zijn en er waren nog wat do’s & don’ts die ik me inmiddels niet meer herinner. Voor in de koffie had ik melk en suiker in huis en er was ook iets voor erbij. Ik was er helemaal klaar voor. Dacht ik.

Nadat ik op de dag van de fotoshoot Hond had uitgelaten en haar op zolder had opgesloten (waar ze urenlang zou janken en piepen), sloegen de zenuwen toe. Twee volstrekt onbekende mensen zouden de hele ochtend in mijn eigen huis gaan bepalen hoe ik eruit zou moeten zien, hoe ik moest staan, hoe ik moest lachen, wat ik moest uitstralen. Hoe moest ik daar helemaal in mijn eentje mee dealen? In sneltreinvaart probeerde ik te bedenken wie ik op het allerlaatste moment kon vragen om er asjeblieft bij te zijn – en ik had geluk.

Ik dacht aan deze ervaring toen ik instemde met de vraag of ik me wilde laten filmen voor een mini-portret. Als foto’s maken al zo’n impact heeft, hoe moet dat dan wel niet zijn als ik word gefilmd terwijl ik vertel over mijn leven met borderline? Hoe vaak ik daar ook over praat, makkelijk wordt dat niet.

En dus heb ik niet alleen aan C. gevraagd om erbij te zijn op de dag van de filmopnamen, maar volgde ik het advies op van iemand die ook voor zo’n mini-portret gefilmd is om te zorgen voor Eerste Opvang Bij Heftigheid na afloop van het voorgesprek. Het bleek niet nodig, maar het was wel een fijn idee. Hond is naar het dierenhotel, het huis is opgeruimd, ik heb de technische voorzieningen van de workshopruimte getest, ik weet nog steeds niet wat ik aantrek en ik heb er heel veel zin in.

(Maar ook zie ik er naar uit om weer voorbij morgen te kunnen kijken.)

Jul 212014
 

140721 Nergens last van

“Had je daar nou zelf ook iets aan, dat je de diagnose borderline kreeg?” vroeg woensdagavond iemand in het publiek.
“Is het nou nodig om een diagnose te krijgen?” vroeg mijn vriendin zaterdagmiddag op het strand.

Er zijn mensen die vinden dat er veel te veel diagnoses worden gesteld: moeten alle afwijkingen van wat ‘normaal’ is nou echt gemedicaliseerd worden? Er zijn mensen die vinden dat al die diagnoses alleen maar leiden tot stigmatisering. Er zijn mensen die vinden dat de diagnose zelf al stigmatiserend is.

Ik ben geen van die mensen.

Al zijn er bij mij heel wat diagnoses gesteld voordat borderline eruit kwam. Al is borderline één van de minst begrepen, en daardoor één van de meest gestigmatiseerde diagnoses. Al heb ik ervaren, nota bene in een zoektocht naar hulp, dat het noemen van deze diagnose maakt dat deuren gesloten blijven. Ik ben geen van die mensen omdat ik er veel aan had dat ik de diagnose borderline kreeg. Omdat het hard nodig was dat ik die diagnose kreeg.

Al jaren tobde ik met depressiviteit, met als dieptepunt de zo zware depressie dat dagbehandeling in een psychiatrische kliniek nodig was.
Maar er was meer.
Er was de voortdurende hekel aan mezelf, de eeuwige angst om verlaten te worden, de niet op te vullen leegte, de eenzaamheid, de moeite om me verbonden te voelen, de plotseling veranderende emoties, de neiging om mezelf te beschadigen. Uren struinde ik rond op internet om verklaringen te vinden voor die gevoelens.

En toen was daar de diagnose. Eindelijk een handleiding om mezelf te snappen.

Wat ik uit die handleiding leer is wat ik moet doen (en laten) om zo min mogelijk last van mezelf te hebben.
“Heb jij dat nou geaccepteerd?” vraagt iemand op Twitter.
Ik heb mijn diagnose geaccepteerd, omdat die me duidelijkheid gaf. Maar het blijft een k*tziekte.

Stiekem wacht ik nog steeds op de dag dat ik wakker word en nergens meer last van heb.