Dec 162014
 

141216 Het zal wel een goed teken zijn

Ik ben dus nogal beïnvloedbaar – maar iets had nou juist nooit invloed op mij: de seizoenen. In elk geval niet de winter, niet de kou, niet de donkerte. Het was eerder de zomer waar ik last van had, het verplichte genieten en vrolijk zijn. Het niet met goed fatsoen binnen kunnen blijven met je kop onder je dekbed. Lang had ik er ook veel moeite mee dat je je in dat jaargetijde letterlijk zo moet blootgeven. Het licht, de geuren, de geluiden: al met al was het lang wat te overweldigend, de zomer.

Maar dit jaar – heerlijk vond ik de zomer die nooit meer leek op te houden. Totdat hij ineens wel ophield. Pats boem, zonder waarschuwing vooraf, van de ene op de andere dag was het winter.

En ik kan er niet tegen, deze keer.

Nooit kost het me moeite om m’n bed uit te komen als de wekker gaat – ik zeg niet dat ik altijd van harte mijn benen buiten boord slinger, maar de snooze-knop is in elk geval niet aan mij besteed. Maar de afgelopen weken lijkt mijn bed wel een magneet. Ik moet er buiten de gebruikelijke bedtijden bij uit de buurt blijven, want het is veel te verleidelijk om onder de wol te kruipen en een winterslaap te gaan houden. Slapen tot het lente is. Totdat het weer rond 6 uur ’s ochtends of eerder licht wordt en het pas na 21 uur ’s avonds donker.

Over de kou wil ik het niet eens hebben. Kou die er nog maar nauwelijks is, en toch wil ik alleen maar wegkruipen in truien – die ik trouwens niet heb en ook niet hebben wil. Zon wil ik! Zon en warmte en licht!

Maar het zal wel weer een goed teken zijn, dit. Tenminste, daar wou ik het maar op houden. ;-)

Dec 122014
 

141212 Helemaal Poco Loco proof

Zoals anderen vaak aan mijn rustig ogende buitenkant niet zien hoe verward ik me van binnen voel, zo voel ik zelf niet altijd direct dat mijn veerkracht en rekbaarheid weliswaar opmerkelijk is, maar toch ook echt eindig. Ik ben zo gewend om door te gaan als alle alarmbellen allang rinkelen: ik ben geen hulpvrager.

Marieke redt zich wel, heb ik altijd gehoord over mezelf en zo werd ik dus ook iemand die het wel redt, ook als ik het niet red. Ik heb heel wat barrières in mezelf moeten overwinnen voordat ik zo ver was dat ik, bijvoorbeeld op werk, om meer ondersteuning durfde te vragen. En het is dat ooit een collega me het telefoonnummer van good old J. letterlijk op een briefje in mijn handen drukte, anders zat ik waarschijnlijk nu nog knetterdepressief in een hoekje van de bank te zitten.

Dit bedacht en schreef ik vannacht rond een uur of 4.

En ik dacht aan minister Schippers, die zo graag wil dat we het zelf maar uitvogelen, met de buurvrouw desnoods, maar niet met de mensen die daarvoor zijn opgeleid en aangesteld en betaald worden.

Ik dacht aan de coach die me op werk komt ondersteunen en aan het enorme vraagteken dat ik steeds weer voor me zie als ik probeer te formuleren wat mijn hulpvraag aan die coach is.

Er wordt gezien dat ik het niet red zonder extra ondersteuning. Het wordt gezien dat ik me verward voel. Er wordt gezien dat ik overbelast en overvraagd ben. Er wordt me niet langer gevraagd het zelf allemaal maar uit te vogelen. Er wordt iemand aangesteld die voor het geven van ondersteuning is opgeleid en die daar nog voor betaald wordt ook. Er werd me ook nog verteld dat ik waardevol ben op mijn werk.
Het is helemaal Poco Loco-proof.

Ik zou me opgelucht moeten voelen.
Maar waarom voel ik me dan toch zo’n loser?

Dec 112014
 

141211 Mijn specialiteit mezelf gek denken

Ik ben nogal beïnvloedbaar.

Dat wil zeggen: wat mijn stemmingen betreft. Voor mijn mening geldt dat gelukkig niet meer zo erg – wel zo rustig om gewoon te weten wat ik zelf vind en daar tamelijk constant in te zijn, ook al vinden anderen iets anders.

Maar zet mij tussen gespannen mensen, en ik raak gespannen. Zet me tussen boze mensen, en ik word angstig. Behalve bij collectief bozige, bondgenoten zoekende mensen, in plotseling stilstaande treinen bijvoorbeeld. Daarvan word ik niet angstig, maar geërgerd.
Zet mij tussen een heleboel uitbundige, vrolijke mensen en ik word stil en teruggetrokken. Zet me tussen rustige, evenwichtige mensen, en ik voel me rustig en evenwichtig – dan zou ik me zelfs evenwichtig kunnen voelen in al mijn labiliteit. Zet me tussen sombere mensen en ik word ook een sombermans. Of juist het totale tegendeel daarvan.

Ik wou weleens dat ik een cocon leefde. Dat stemmingen van anderen niet tot me zouden doordringen. Dat ik ‘bij mezelf kan blijven’, zoals dat dan heet – ik heb geen idee of ik ooit bij mezelf ben. Want ben ik niet tussen mensen, dan ben ik wel tussen mijn gedachten. En mijn stemmingen zijn nog gevoeliger voor mijn gedachten dan voor de stemmingen van andere mensen.

Eén ding is dan toch ook wel weer handig van die beïnvloedbaarheid van mij. Want ik kan ook zelf mijn stemming aardig beïnvloeden. Toegegeven, mijn specialiteit is mezelf gek denken – en dat kun je gerust letterlijk nemen. Maar ik word er ook steeds beter in mezelf weer uit mijn dalen te sleuren. Ik ben er zelfs al beter in dan ik dacht, ontdekte ik deze week.

Ja, ik ben beïnvloedbaar en emotioneel wispelturig – en lastig, daarom. Maar stiekem vind ik mij eigenlijk eindelijk ook best wel leuk.

Dec 082014
 

141208 Verknipt (100)“Ik ga voor jou geen diagnose stellen”, zei de arbeidspsychologe laatst, “maar je zit wel gevaarlijk dicht tegen een burn-out aan.” Ongedifferentieerde somatoforme stoornis, heet dat in arbeidspsychologische termen.

“Ik heb een burn-out”, vertelt Alice in de film Samba aan Samba.
“Een wát?” reageert Samba. Hij kent de term niet.
“Dat krijg je als je te lang te hard werkt zonder dat je daarvoor erkenning krijgt”, legt Alice uit.

Een burn-out wordt meestal veroorzaakt door stress op het werk, zegt Intermediair. Het kost maanden tot zelfs jaren om weer je oude zelf te worden en gemiddeld blijven werknemers met een burn-out 189 dagen thuis.

“Maar je hebt nog geen full blown burn-out”, dacht de arbeidspsycholoog, “en dat kan echt nog wel voorkomen worden door de juiste begeleiding door je leidinggevende. Maar dan moet er wel snel een driegesprek plaatsvinden.” Een driegesprek om doelen helder te krijgen, staat er dan ook in het rapport, en om concrete afspraken te maken, die eraan bijdragen dat ik mijn werk weer met plezier kan doen.

Ik vind het verschrikkelijk dat het zover heeft moeten komen dat zo’n gesprek nodig is. Ik vind het nog verschrikkelijker dat ik niet meer met plezier naar mijn werk ga. Mijn werk, altijd dé garantie om me goed te voelen: waar is dat gebleven?
En lag het nou maar helemaal aan mezelf. Maar ik heb gedaan wat ik kon. Ik kan niet méér. Ik kán niet meer.

Ik vind het verschrikkelijk dat het zover heeft moeten komen dat zo’n gesprek nodig is. Ik zie er zo verschrikkelijk tegenop dat mijn hoofd het hele weekend bleef malen, piekeren en paniekeren.
Vanmiddag is het zover.

Van Samba heb ik desondanks erg genoten.


Ben Tiggelaar, een bekende naam in managementland, schreef zaterdag 6 december j.l. in zijn column in NRC over het boek “De PRET-factor. Waarom plezier op het werk beter werkt” van Ben Kuiken.

Dec 052014
 

Hoewel nog vrij jong, is het inmiddels een traditie, bij mij op werk: de chocoladeletter met Sinterklaas, inclusief een lang gedicht. Een roerig jaar hebben we achter de rug, staat dit jaar in het gedicht, en de nabije toekomst vereist een bepaald type medewerker – het is een indrukwekkend rijm. Het is bedoeld als hart onder de riem, net als de letter T die we krijgen, die het beoogde type medewerker symboliseert.

Inderdaad was het een roerig jaar. Een jaar waarvan ik hoopte dat het een Topjaar zou worden, maar dat erg Teleurstellend is. Ik dacht dat er ruimte was om mijn Talenten in te zetten, om mijn kracht verder te ontwikkelen, mijn passie te Tonen – als blijkt dat ik me daarin steeds weer vergis, begin ik te Twijfelen aan alles wat ik doe. Doe ik het wel goed? Doet wat ik doe er wel toe? Doe ik er wel toe?

Mijn hoofd slaat op hol, mijn emoties slaan op hol en van mijn zelfvertrouwen, dat juist op werk altijd zo onwankelbaar was, blijft weinig over. Nooit voelde ik me zo kwetsbaar op werk, nooit Triggerde werk zoveel angst en onzekerheid. Altijd was werk mijn houvast, mijn anker, my safe place, vrijwel de enige plek waar ik me een gezond en normaal functionerend mens voelde. Alleen maar door een gebrek aan Tijd voor een klein beetje extra ondersteuning is daar weinig van over.

En dus leidt de T tot Tranen. Omdat ik me realiseer hoe Trouw ik ondanks alles ben, want steeds ga ik maar door, dwars door al die Tranen en Teleurstelling heen, ondanks bezoeken van Tante Migraine, hoe ik me ook voel.

Trouw aan mijn werk, maar bepaald niet Trouw aan mezelf. Ik weet heus wel welke keuze ik moet maken. Een keuze met de T van loopbaanTrajecT.

Een keuze met de M van verdomme, ik vind het zo ongelooflijk Moeilijk.