Jan 252016
 

160125

“Klink als een bloemetje!”, was ooit één van de adviezen over het plegen en beantwoorden van telefoontjes. “Zorg dat je glimlach door de telefoon heen hoorbaar is!”
Ik kreeg het lijstje met adviezen toen ik voor mijn werk telefonisch allerlei bedrijven en organisaties moest benaderen. Stel dat we een vergaderruimte te huur zouden aanbieden, was de vraag die ik moest stellen, zou u daarin dan geïnteresseerd zijn? Natuurlijk zat niemand te wachten op een vergaderruimte die er misschien wel, misschien niet zou komen. Hoe hard ik ook mijn best deed om mijn glimlach te laten klinken als een bloemetje.

Ik hou niet van bellen. Ik vind het verschrikkelijk, eigenlijk. Ik weet namelijk zeker dat degene aan de andere kant van de lijn geen idee heeft wie ik ben. Ik ben bang dat ik niet meer uit mijn woorden kom. Ik krijg het voor elkaar om altijd door de ander heen te praten. Het maakt me zeer onzeker dat ik de gezichtsuitdrukking van de ander niet zie.

Maar in het kader van goede voornemens begon ik er toch maar eens mee te oefenen, dit jaar. Nog niet wetend dat het publiceren van een boek leidt tot een tsunami aan telefoontjes. Telefoontjes krijgen en telefoontjes plegen. Inclusief een telefonisch interview met Trouw (lees het hier via Blendle), een telefoongesprek afgelopen vrijdag live op Radio 5 (terugluisteren kan hier, vanaf de 40e minuut) en vanmiddag kom ik misschien telefonisch aan het woord in Nieuws & Co op Radio 1.

Ik rende altijd hard weg zodra mijn telefoon ging. Inmiddels sprint ik juist naar mijn telefoon toe. De redacteur van Radio 5 complimenteerde me met mijn beeldende verhaal en noemde me een goede spreker.

Het zal mijn fleurige glimlach zijn geweest, die hij hoorde 😉


Vandaag is het zover: mijn boek Werken als een gek komt uit! Vanavond krijg ik het op het Depressiegala uit handen van minister Edith Schippers. Bezoekers aan het Depressiegala krijgen een exemplaar in hun goody bag, en hier kun je een gesigneerd exemplaar bestellen.

Vanmiddag kun je me zien in Tijd voor Max (NPO 1, 17.10 uur) en daaraan voorafgaand kun je me rond 16.10 uur horen in Nieuws & Co op Radio 1 (nog onder voorbehoud; check Twitter voor updates).

Jan 222016
 

160122

“Pfff”, zucht ik terwijl ik met mijn handen mijn hoofd boven mijn ontbijt ondersteun. “Zoals ik me nu voel, zo voelde ik me heel lang áltijd.”
“Wat voel je dan?” vraagt K.
“Alsof ik wel kan janken”, zeg ik. “Terwijl ik me op zich goed voel. Maar dit is dus wat ik heb als het hectisch is.” En hoewel mijn stemming op zich nog goed is, is dit jankerige gevoel wel een klote-gevoel.

Maar meer dan dat is het een belangrijk alarmsignaal. Het vertelt me dat het weliswaar goed gaat, maar dat ik niet zonder meer maar kan dóórrennen. Ik geniet van wat er allemaal gebeurt, maar dat doe ik niet met volle teugen. Go with the flow dus, maar wel gecontroleerd. Want anders gaat het mis.

Hoe hou ik mezelf op de been?

  • Mijn lieve ouwe hond loopt tergend langzaam en staat om de haverklap stil: ik maak daar gretig gebruik en kijk uitgebreid om me heen, voel de frisse lucht op mijn huid, luister naar vogeltjes – kortom, ik probeer bewust te ontspannen.
  • Zomaar wat tv kijken is me momenteel te onrustig, maar Making a Murderer op Netflix is anders dan de titel doet vermoeden, ideaal: het gaat niet snel en elke aflevering is een keurig afgerond geheel.
  • Zowel op mijn werk als voor Poco Loco annuleerde ik afspraken waarin ik weliswaar zin had, maar die niet urgent waren. Er komt genoeg op me af en al zou ik kunnen denken dat ik nu de wereld aankan: ik doe nu niets wat niet perse nodig is.

Bovenstaande aandachtspunten zijn varianten op wat er in mijn Look & Feel Monitor staat bij fase groen: ik voel me goed (en dat wil ik graag zo houden).

Benieuwd wat er precies in mijn Look & Feel Monitor staat en wat die monitor eigenlijk is? Dat lees je in mijn boek Werken als een gek!

Jan 112016
 

160111

“Verschillende vrouwen die ik ken gingen op deze leeftijd allerlei diëten volgen, glutenvrij of koolhydraatarm”, zeg ik tegen K. als we op mijn verjaardag, afgelopen woensdag, een wandeling maken. “En ik geloof dat ik dit nu wel snap. Ik voel me best vaak net niet helemaal fit.”
“Wat heb je dan?” vraagt K.
Ik som op: “Hoofdpijn, last van mijn maag, pijn in mijn buik, een beetje misselijkachtig soms…”
Ik voel overal van alles, behalve als ik lekker in de weer ben: dan voel ik me alleen maar goed.

In gedachten verzonken lopen we verder.

“Maar wat het ook kan zijn”, verbreek ik de stilte, “is dat ik zenuwachtig ben. Ik vind het maar spannend, dat hele boekgebeuren. Doodeng, eigenlijk.”

“Ik verlang naar mijn comfort zone!” zei ik gisteren tegen mijn intervisiemaatjes van de wandelcoachopleiding.

Altijd heb ik beweerd dat ik helemaal geen comfort zone heb, dat ik altijd out of my comfort zone ben. Maar als je maandenlang héél ver out of your comfort zone bent, dan begint out of your comfort zone te lonken als lekker middenin je eigenste veilige comfort zone.
“Even niks doen wat eng is, even geen spannende dingen, even niet mezelf voortdurend boven mezelf uit tillen en vooral: even niet met zoveel dingen tegelijkertijd bezig zijn”, verzucht ik.

In Werken als een gek beschrijf ik hoe ik me een aantal jaren geleden overtilde aan teveel tegelijkertijd doen, met allerlei nare gevolgen van dien. Vergeleken met toen gaat het nu, ondanks al die ballen in de lucht, bijzonder goed met mij. Toch ben ik er niet helemaal gerust op.

Nog twee weken tot mijn boek uitkomt. Ik denk dat het scheelt.


Tijdens de wandeling met mijn intervisiemaatjes kwam ik, net als tijdens het wandelen met K., Schotse Hooglanders tegen. Bij Schotse Hooglanders moet je een aantal gedragsregels in acht nemen, die ook handig zijn bij het omgaan met (te)veel spanning:

  • Houd afstand.
    Zorg voor rust, schakelmomenten en/of oplaadmogelijkheden tussen de verschillende activiteiten, zeker als deze activiteiten stress geven.
  • Niet voederen of aaien.
    Prop niet meer activiteiten, afspraken of to-do-dingen in je agenda dan noodzakelijk is. Schrap desnoods al gemaakte afspraken, zeker als dat afspraken zijn die niet op dat moment echt nodig zijn en die je vooral energie kosten.
  • Gedraag je rustig.
    Zoek bewust ontspanning op. Ga een stuk wandelen, luister muziek, lees een boek, ga op tijd naar bed.
  • Loop om de kudde heen wanneer je ze passeert.
    Erken dat je spanning ervaart, dat het allemaal wat (te)veel is, en ga niet gewoon maar door zoals je dat gewend bent en/of het liefst zou willen. Zoek omwegen die wel leiden tot jouw doel, maar die geen extra spanning veroorzaken.
Jan 042016
 

160104

Sinds ik de wandelcoachopleiding volg, ontvang ik elke maandag om 9 uur een mailtje met daarin een aantal vragen. Wat zijn deze week je concrete actiepunten is zo’n vraag, bijvoorbeeld. Of welke dingen die je energie geven, ga je deze week meer doen? Wat zijn je belangrijke inzichten over afgelopen week? En waarover ben je tevreden? Met welke persoon die jou inspireert, ga je de komende week een afspraak maken?

Door wie ik me ga laten inspireren? vroeg ik me in het begin af. Inzichten, heb ik die wel opgedaan? Het voelde raar om actiepunten te formuleren. En dingen die me energie geven kan ik helemaal niet méér doen, want daar heb ik geen tijd voor.
Toch beantwoord ik elke week de vragen, want de mensen die dat doen, boeken de beste resultaten, staat er in het mailtje. Voor mij als perfectionist is zo’n uitspraak genoeg om met de vragen aan de slag te gaan.

Maar het is ook leuk!

Het afspreken met inspirerende personen lukt vanwege mijn al te volle agenda niet, maar door goed op te letten blijkt het ook niet nodig: vrijwel iedereen blijkt met de kleinste dingetjes een bron van inspiratie te kunnen zijn. Dagelijks op stap met coachklanten of vaker gewoon lekker zelf aan de wandel als energiegever zit er (nog) niet in, maar de loopjes tijdens de lunchpauze of met Hond dragen ook positief bij aan mijn energieniveau. Plannen en ideeën heb ik altijd wel, maar door ze concreet als actiepunten te formuleren, komt er op één of andere manier meer van terecht. En zelfs als ik denk dat ik een inzichtloze week achter de rug heb, dan blijk ik toch van alles geleerd te hebben.

En dat is natuurlijk de ware kracht van die vragen. Niet de antwoorden. Maar de bewustwording.

Dec 302015
 

151230

Jongens, ga er even goed voor zitten, want ik ga iets zeggen wat ik nog nooit eerder heb gezegd: dit was een fantastisch jaar. Een jaar dat met een gouden randje en met een mooi strikje eromheen de geschiedenisboeken in kan gaan.

Natuurlijk, het was niet allemaal rozengeur en maneschijn. Er waren heus tegenslagen.

Zo werd ik niet aangenomen op een baan waarop ik dolgraag wel aangenomen wilde worden. Maar ik vond wel mijn huidige tijdelijke baan, waarin ik nieuwe manieren leerde om efficiënt samen te werken, waarin ik mijn zelfvertrouwen terugvond en waarin ik vooral weer veel plezier in werken kreeg.

Ik viel op vakantie in Noorwegen van een bergpad af, maar raakte bij het schrijven van mijn boek nooit de weg kwijt. Het vertrouwen dat mijn uitgever en mijn redacteur van meet af aan in mij hadden, de samenwerking met de vormgever die vlekkeloos verliep zonder dat er allerlei afspraken voor nodig waren, alle overige contacten met de mensen van de uitgeverij: ik heb er de beste versie van mezelf door ontdekt.

Dat die versie van mezelf niet alleen maar iets is wat ik zelf verzin, bevestigen de proefklanten waarmee ik voor mijn wandelcoachopleiding op stap ben. Die stellen niet zomaar voor niets vertrouwen in mij – eindelijk, éindelijk heb ik ook zelf dat vertrouwen in mij.

Ik was ervan overtuigd geraakt dat ik een hardcore Einzelgänger was, een éénpitter pur sang, dat samenwerken met anderen een no-go-area was, dat überhaupt werken iets was wat ik misschien eigenlijk helemaal niet kon.

Mijn tijdelijke baan, mijn boek en het wandelcoachen samen hebben me niet alleen geleerd dat ik een dappere doorzetter ben die onder de juiste omstandigheden prima uit de verf komt.
Mijn tijdelijke baan, mijn boek en het wandelcoachen leerden me dat het leven leuk is. Op naar 2016!