Dec 052014
 

Hoewel nog vrij jong, is het inmiddels een traditie, bij mij op werk: de chocoladeletter met Sinterklaas, inclusief een lang gedicht. Een roerig jaar hebben we achter de rug, staat dit jaar in het gedicht, en de nabije toekomst vereist een bepaald type medewerker – het is een indrukwekkend rijm. Het is bedoeld als hart onder de riem, net als de letter T die we krijgen, die het beoogde type medewerker symboliseert.

Inderdaad was het een roerig jaar. Een jaar waarvan ik hoopte dat het een Topjaar zou worden, maar dat erg Teleurstellend is. Ik dacht dat er ruimte was om mijn Talenten in te zetten, om mijn kracht verder te ontwikkelen, mijn passie te Tonen – als blijkt dat ik me daarin steeds weer vergis, begin ik te Twijfelen aan alles wat ik doe. Doe ik het wel goed? Doet wat ik doe er wel toe? Doe ik er wel toe?

Mijn hoofd slaat op hol, mijn emoties slaan op hol en van mijn zelfvertrouwen, dat juist op werk altijd zo onwankelbaar was, blijft weinig over. Nooit voelde ik me zo kwetsbaar op werk, nooit Triggerde werk zoveel angst en onzekerheid. Altijd was werk mijn houvast, mijn anker, my safe place, vrijwel de enige plek waar ik me een gezond en normaal functionerend mens voelde. Alleen maar door een gebrek aan Tijd voor een klein beetje extra ondersteuning is daar weinig van over.

En dus leidt de T tot Tranen. Omdat ik me realiseer hoe Trouw ik ondanks alles ben, want steeds ga ik maar door, dwars door al die Tranen en Teleurstelling heen, ondanks bezoeken van Tante Migraine, hoe ik me ook voel.

Trouw aan mijn werk, maar bepaald niet Trouw aan mezelf. Ik weet heus wel welke keuze ik moet maken. Een keuze met de T van loopbaanTrajecT.

Een keuze met de M van verdomme, ik vind het zo ongelooflijk Moeilijk.

Nov 302014
 

141130 Een deur in mijn hoofdNovember.
De maand waarin mijn agenda een puinhoop werd.
Of eigenlijk de maand waarin ik mijn agenda keihard nodig had om afspraken in te noteren waarvan ik nooit had gedacht dat ik die ooit in mijn agenda zou schrijven. En ik voortdurend mijn eigen structuur overboord moest gooien.

Een projectgroep in Utrecht.
Een workshop in Amsterdam.
Een congres in Rotterdam (dat ik afzegde).
Een congres in Utrecht.
Een intake en vervolgens een adviesgesprek bij een arbeidspsycholoog.

Dat stond al in mijn agenda. Dat was al veel voor mijn doen, en in één maand. Naast 3 etentjes met vrienden (waarvan er 1 niet door ging), een lunch, bootcamptraining, hardlopen, de schilder en het teamuitje waarmee ik niet meeging.

Daar kwam bij:
Een afspraak met een min of meer bekende Nederlander over mijn boekidee.
Een ochtend tv-opnames in Hilversum voor het programma IKONHuis.
Een namiddag en avond naar IDFA voor een ontmoeting met de hoofdpersoon uit een documentaire en om samen met de regisseur vragen van het publiek te beantwoorden.
Een cameraploeg over de vloer voor een item in Eén Vandaag.

“Hoe echter het wordt, hoe dieper het ook raakt”, zei Paulien Cornelisse ergens deze maand in De Wereld Draait Door. Ik schreef het op in mijn agenda. Maar het is niet waar.

Ja, ik stuiter heel wat af deze maand. Ik ben verrast, vereerd en blij. En toch: ik sta erbij en ik kijk ernaar.

Niet zo lang geleden las ik een artikel over de verschillende manieren waarop de hersenen gebeurtenissen, indrukken en informatie verwerken. Eén van die manieren is dat af en toe eens iets naar binnen sijpelt, maar dat de grootste bulk zich bij de deur verzamelt. Wat oké is – totdat de deur het niet meer houdt.

Ik denk dat ik zo’n deur heb in mijn hoofd. Hij is steviger dan ik dacht. Maar ik weet niet hoe stevig hij nog is.

Nov 292014
 

141129 Voor de sfeerbeelden

“En daar zit ik weer te doen alsof ik gewoon aan het werk ben, en serieus iets schrijf… Ik word er nog eens bedreven in. Hoop dat ze er wel het goede verhaal van maken”, typte ik gisteren voor de sfeerbeelden, zoals Wout en Ron van Eén Vandaag dat noemden.

Voor diezelfde sfeerbeelden zette ik ook een kopje thee en liet ik Hond uit. Binnen een uur had de tweekoppige cameraploeg zich geïnstalleerd, mij van een zendertje voorzien, geïnterviewd, binnen en buiten sfeerbeelden gefilmd, de boel ingepakt en waren ze weer vertrokken.

“Jij bent voor ons het archetype waar het rapport van de OESO over gaat”, zei Wout na het interview, toen hij uitlegde hoe Een Vandaag het verhaal zou monteren. Uit het onderzoek van de OESO blijkt dat het voor werknemers met een psychische aandoening niet makkelijk is om zich op werk overeind te houden. Er is te weinig bewustzijn bij werkgevers dat het om een grote groep werknemers gaat en ook ontbreekt het ze aan kennis over wat het betekent om met zo’n kwetsbaarheid je werk te doen, dat voor deze medewerkers extra aandacht en ondersteuning nodig is – ook als ze een MBO-, HBO- of WO-achtergrond hebben en (veel) meer dan het minimumloon verdienen. Onder andere door dat gebrek aan kennis en ondersteuning, zijn de kosten van het verborgen productieverlies enorm.

“Ik snap eigenlijk niet goed waarom je deze heisa wil, als je er zo zenuwachtig van wordt”, reageerde iemand op het nerveuze Whatsappje dat ik stuurde terwijl ik wachtte op de cameraploeg.

Heisa?

Wás alle tijd en energie om steeds weer aandacht te vragen voor wat 1 op de 6 werknemers nodig hebben om normaal te kunnen functioneren, gewoon maar wat heisa.

Dit archetype heeft daar nog heel veel zenuwachtigheid voor over.

Nov 272014
 

141127 Hoe voelt borderlineEén van de wetten van Marieke luidt: praat nooit over migraine, want geheid dat je het de volgende dag krijgt. Blijkbaar geldt deze wet ook voor het noemen van verkoudheid in een blogje. Want de blogpost van afgelopen dinsdag stond nog maar nauwelijks online, of ik begon met snotterig te voelen – al zou de hug die ik kreeg van de regisseur van Ida’s Diary ook een rol kunnen spelen… ;-)

Hoe dan ook: ik ben verkouden. Mijn hoofd zit vol watten, mijn ogen voelen waterig en tranen, mijn lichaam lijkt zwaarder dan anders en doet pijn, mijn bewegingen lijken vertraagd, als ik loop heb ik de indruk dat ik door stroop waad, ik ben moe, op werk komt er minder uit mijn handen dan anders, gesprekken dringen niet goed tot me door, voor zover ik ergens trek in heb is dat in andere dingen dan normaal, ik heb niet veel zin in andere mensen en ik moet flink mijn best doen om op de been te blijven, want liefst wil ik alleen maar met mijn hoofd verborgen onder mijn armen op mijn bureau hangen. Of beter nog: me op de bank onder een dekentje verstoppen.

Eigenlijk voel ik me precies zoals ik me voel als het mentaal niet goed gaat.
Alleen valt mijn verkoudheid veel meer op dan mijn borderline. En hoewel borderline een ziekte is en verkoudheid niet, laat ik me eerder verzorgen vanwege de verkoudheid dan vanwege de borderline. Ik zou daar van alles van kunnen vinden, maar daar voel ik me te snotterig voor.

Er is één ding dat me wel dwarszit.
En dat is dat deze verkoudheid precies toeslaat terwijl mijn stemming net zo fijn at the bright side zit.

  •  Thursday 27 November 2014
  •  Posted by on Thursday 27 November 2014
  •   2 Responses
  •  Tagged with:
Nov 252014
 
Ontmoeting met Ida in café De Jaren, Amsterdam.

Ontmoeting met Ida in café De Jaren, Amsterdam.

“Het is voor jou heftig om borderline te hebben, maar kun je je voorstellen dat het voor je omgeving ook erg moeilijk is?” vroeg iemand afgelopen zaterdag aan Ida, toen zij zelf aanwezig was om te reageren op vragen uit het publiek. Mirjam van Herrie Film & TV vertelde me dit aan de telefoon, toen ze de gang van zaken voor gisteren met me doornam.

Het is een typisch voorbeeld van een komma sukkel-vraag: het lijkt of de vragensteller jou iets vraagt, maar als je goed luistert, of als je het woordje sukkel erachter plakt, hoor je dat het eigenlijk een verwijt is, een opmerking die jou in de verdediging drukt.
Kun je je voorstellen dat het voor je omgeving ook erg moeilijk is, sukkel, die borderline van jou? Kun je daarom al dat borderline-gedoe niet gewoon voor je houden, zodat wij er geen last van hebben?

Moet je je eens indenken dat je dat vraagt aan iemand die stevig verkouden is. Hé joh, jij daar met al dat gehoest en gesnuit en gesnotter, kun je je voorstellen dat ik daar niet blij van word? Komma sukkel? Kun je je verkoudheid niet verbergen?
Wordt aan mensen met ernstige lichamelijke ziektes ook gevraagd of ze wel in de gaten hebben wat het met hun omgeving doet?

Ik weet trouwens wat het doet. Behalve onmacht, veroorzaakt het veel onbehagen. Regelmatig vertellen mensen me dat ze mijn blog niet dagelijks lezen omdat ze het te moeilijk vinden. Ik snap dat nog ook – vandaar, onder andere, dat ik borderline heb. Omdat ik mijn hele leven lang al veel te veel rekening houd met anderen en mezelf inderdaad vaak maar een sukkel vind, iemand die niet mag zijn wie ze is, iemand die er eigenlijk überhaupt nooit had moeten zijn.

“Jawel, dat kan ik me voorstellen”, heeft Ida geantwoord.
Ik ben blij dat de vraag gisteren niet gesteld werd.


Het was een ontzettend leuke ervaring om Ida zelf, en de regisseur en producenten van Ida’s Diary te ontmoeten, en om de film op groot doek te zien. Het publiek had alleen vragen aan August, de regisseur, over hoe de documentaire tot stand was gekomen. 

Voor zowel mensen met borderline en andere psychische aandoeningen, als voor de omgeving van die mensen, en voor de lach van de dag: een fijn liedje van Brigitte Kaandorp ;-)