Nov 222014
 
Foto: Haley Morris-Cafiero

Foto: Haley Morris-Cafiero

Ik las dit artikel en moest denken aan de keer, jaren geleden alweer, dat K. en ik ergens lunchten. Aan het tafeltje naast ons zaten een man en vrouw; hun kinderen speelden tussen hun en ons tafeltje. Twee prachtige kindertjes waren het en mooi was het om te zien hoe ze geconcentreerd in hun spel opgingen. Dat was wat K. en ik tegen elkaar zeiden en daarna praatten we over van alles en nog wat.

Als ik praat, en of dat is over van alles en nog wat of niet: mijn ogen gaan alle kanten op. Mijn ogen zoeken de juiste woorden bij de gedachtes en gevoelens die ik wil uitspreken en mijn ogen blijven dan niet op mijn gesprekspartner gericht, maar dwalen af naar alles wat om me heen is. In dit geval waren dat regelmatig twee mooie kindertjes die lief aan het spelen waren. Ineens viel hun moeder tegen ons uit: “Hebben jullie nog nooit kinderen van een witte vader en een zwarte moeder gezien? Hebben jullie iets tegen zwarten soms?!”

Tot dat moment was ik me nog geen seconde bewust geweest van de huidskleur van de kinderen, van hun moeder of van hun vader.

Zelfstigma.
Ik ben er ook goed in, de laatste tijd. Te goed.

Vanwege al je Poco Loco-activiteiten, denken sommigen. Daardoor ben je je teveel bewust van je beperkingen.
Maar het tegendeel is waar.
Die activiteiten herinneren me er juist iedere keer aan wat mijn kracht is. Een kracht die groeit door de waardering die ik ervoor krijg, een kracht die steeds weer leidt tot nieuwe kansen.

Een kracht die ik zo graag ook wil aanspreken op mijn werk, maar die deze week, en dat was niet voor het eerst, leidde tot geharrewar. Wat ik wil, dat kan niet, daar kwam het op neer. Waardoor ik dacht: zie je wel, dat komt doordat ik borderline heb.

Ik las het artikel en zag de foto’s.
En dacht: misschien is er voor wat ik kan en wil op mijn werk wel echt geen ruimte.
En ben ik toe aan een andere baan.


Ik heb de foto’s van Haley Morris-Cafiero bekeken en ja, mensen hebben hun gezicht en ogen op haar gericht. Maar zien zij haar ook? En als ze haar zien, zien zij dan wat Morris-Cafiero denkt dat zij zien, namelijk een vrouw met overgewicht? En hebben ze daar dan een oordeel over?

Anonymity isn’t for everyone, staat er op het billboard op de foto boven deze blog. Sommige mensen vallen meer op dan anderen. Het kan je kwetsbaar maken. Maar als je er je kracht van maakt, dan kun je door (meer) op te vallen, het verschil maken voor anderen. Dat is volgens mij wat Morris-Cafiero doet. En dat is wat ik wil doen.

Nov 212014
 

141121 Is dat perfectionisme“Jij bent wel perfectionistisch hè?” Het is een constatering van de arbeidspsycholoog die ik al zo vaak heb gehoord en toch weet ik nog altijd niet hoe ik erop zal reageren – het klinkt namelijk nooit positief. Het klinkt als iets wat je niet zou moeten zijn, als een zwakte. Vooral als de psychologe toevoegt: “Je kunt overwegen om daar iets aan te doen. Daarvoor kunnen we je wel een training aanbieden.”

Ik hou ervan als wat ik doe er goed verzorgd uit ziet en klopt. Woord & beeld, look & feel: het moet één geheel zijn – ik heb m’n handen tenslotte al vol aan hoofd & gevoel die zelden matchen met elkaar.
Ik zal nooit iets afraffelen – omdat afraffelen met haast en stress gepaard gaat, en als het even kan, vermijd ik stress bij voorkeur.
Als ik ergens in geloof, dan gá ik er voor, dan gieren kracht en creativiteit door mijn hele lijf – maar als dat niet wordt gezien, dan raak ik behalve diep teleurgesteld, ook zeer gedemotiveerd.

“Is dat perfectionistisch?” vraag ik aan K.

“Nou, ik zou eerder zeggen dat jij een drive hebt”, zegt K. “Je bent niet pietluttig, maar wat je doet, wil je goed doen. En daar krijg je graag waardering voor.”

Tja.
Als je niet kunt laten zien wat je kunt, kun je net zo goed niks doen. En als je nooit hoort dat je wordt gezien, staat dat voor mij gelijk aan niet bestaan.

Ik zie mijn perfectionisme meer als ik een groot verantwoordelijkheidsgevoel. En ik kan moeilijk loslaten – omdat ik me niet zo makkelijk (ver)bind. Als ik me eenmaal ergens aan heb verbonden, ben ik vaak veel loyaler dan goed voor me is.

Het aanbod van de psychologe brengt me op een idee. Ik tel mijn overuren en verlofdagen – en kan tot half december elke week 4 dagen weekend houden en vervolgens 3 weken vakantie nemen. Loslaten en afstand nemen.

Het voelt goed. Ik vind het doodeng.

Nov 192014
 

141119 Echt geen gekke dingen

“Ik ga voor jou geen diagnose stellen”, zei de arbeidspsychologe afgelopen vrijdag tegen mij naar aanleiding van de doorverwijzing door de bedrijfsarts. “Want jij hebt geen traject bij ons nodig. Je hebt zelfinzicht en je gaat goed om met je aandoening. Je neemt je verantwoordelijkheid om er alles aan te doen om zo goed mogelijk te functioneren, je bent een doorzetter en je kunt prima verwoorden wat je nodig hebt – en wat jij nodig hebt, zijn echt geen gekke dingen, hoor.”

“Zoals je mij gisteren aan de telefoon de zaken uitlegde was heel helder en beeldend. Zou super zijn als je morgen ook zo helder praat”, heb ik even daarvoor in de briefing van de redacteur van IKONHuis gelezen.

“Wat is eigenlijk de reden dat je hier bent aangemeld?” vraagt de psychologe.
“Het leek de bedrijfsarts wel een goed idee”, zeg ik.

Na de uitzending van IKONHuis staat mijn telefoon de hele zondag roodgloeiend. Zomaar een willekeurige greep uit de reacties – waarvoor trouwens heel erg bedankt allemaal, I’m walking on sunshine! :-)
“Je was goed zondag. Mooie rust, glimlachend, luisterend en de inhoud was ook puik natuurlijk.”
“Wat kwam je goed over! Zo rustig en beheerst je verhaal doen. Duidelijk en op goede snelheid gesproken. De goede blik en lach op het juiste moment. Wooh!”
“Goed gedaan! Mooi relaxed en ontspannen!!!”
“Wat was je duidelijk en helder in IKONHuis! Prachtig gedaan.”
“Je kwam heel rustig, zeker, duidelijk en wijs over.”
“Petje af! Duidelijk verhaal en zo mooi verwoord, daar mag je trots op zijn.”
“Mooi verwoord en wat goed dat je er zo open over vertelt. Je bent echt een toppertje, mijn complimenten.”
“Mijn complimenten! Goed, duidelijk verwoord!!”
“Je was super op tv bij IKONHuis. Helder, contactvol, stevig en leuk!”

Met opgetrokken wenkbrauwen leest de psychologe voor dat ik volgens het aanmeldingsformulier een training Effectief communiceren nodig heb.

  •  Wednesday 19 November 2014
  •  Posted by on Wednesday 19 November 2014
  •   1 Response
  •  Tagged with: ,
Nov 182014
 

141118 Wat zou jij doen

Het is een drukke tijd op werk geweest en druk zal het nog wel even blijven. Belangrijk dus om te ontspannen. Je kunt daarvoor deze dinsdagavond kiezen uit twee mogelijkheden:

  1. Je kunt vanaf 16:00 uur mee met het teamuitje. Borrelen en daarna lekker eten met bijna al je collega’s – een mannetje of 100.
  2. Je kunt niét meegaan met het teamuitje en in plaats daarvan in je eentje naar je bootcamptraining gaan.

Het zou een vraag in mijn Poco Loco-workshops kunnen zijn.
Het was een vraag die ik mezelf moest stellen toen ik een paar weken terug de uitnodiging voor het teamuitje kreeg.

Lang was het mijn reflex om met teamuitjes sowieso niet mee te gaan. Een dagje uit met zo’n grote groep mensen, bovendien vaak zonder te weten wat je gaat doen, of je tussentijds weg kunt, of er momenten zijn om je even terug te trekken, dát wilde ik wel – maar de gevolgen daarvan niet. Dat je me de dag daarna kunt opvegen. Dat ik tenminste één dag emotioneel uit balans zal zijn en een nacht nachtmerries zal hebben, gewoon door teveel indrukken, teveel geluid aan mijn hoofd, vermoeidheid.

Vorig jaar ging ik voor de verandering wel mee. Je kón me de volgende dag opvegen – ach, het was toch mijn deeltijddag. Maar de gezelligheid met mijn collega’s maakte dat de balans niet helemaal negatief uitsloeg.

Maar op dinsdagavond, na een werkdag, uit eten met zoveel mensen? Terwijl ik de volgende dag ook weer moet werken?

Ik wil wel.
Je moest eens weten hoe graag ik dit wel wil.
Maar het gaat niet.
En dus ga ik niet.

Ik ga vanavond naar bootcamptraining. Omdat zelfs zonder teamuitje een reboot en een boost van mijn psychische balans aan het begin van de werkweek al heel noodzakelijk is.


De afbeelding boven deze post vond ik op Proud2Bme. Onlangs besteedde Proud2Bme aandacht aan het filmpje dat Fonds Psychische Gezondheid over mij maakte en wat een mooie reacties kreeg ik van de lezers van die site! :-)

Nov 172014
 

141117 Geachte mevrouw Klijnsma

Vanmiddag zal ik u horen spreken over kansen op werk voor iedereen. Ongetwijfeld zult u de aanwezigen oprecht uit uw hart vragen om korte metten te maken met stigma’s – u zult met veel bevlogenheid spreken.
Geen stigma’s meer: dat is wat u wil bereiken met de Participatiewet.

Maar geachte mevrouw Klijnsma, niet eerder werd ik zó geconfronteerd met stigma’s als sinds ik voor u bezig ben met de invoering van de Participatiewet. Dagelijks hoor ik mensen praten over de ‘moeilijke’ en ‘kwetsbare’ doelgroep die op gemeentes afkomt. Er zijn handleidingen, werkwijzers, gespreksrichtlijnen en inspiratieboeken geschreven om te leren omgaan met mensen met psychische aandoeningen – niet eerder was ik me ervan bewust dat ik blijkbaar zó anders ben dat er door de komst van de Participatiewet zelfs hele trainingen voor het omgaan met mij bestaan.

Maar Marieke, zult u tegen mij zeggen, en veel mensen zeggen dat tegen mij, het gaat niet om mensen zoals jij. Jij functioneert normaal.
Inderdaad, ik functioneer normaal – zolang ik de rest van mijn leven aanpas aan mijn werk. Met mij lijkt aan de buitenkant niks mis, maar van binnen voer ik voortdurend strijd om op de been te blijven.

Nadat ik 6 jaar geleden de diagnose kreeg, duurde het lang voordat “ik heb borderline” niet meer de eerste, belemmerende gedachte was als ik wakker werd. Het was moeilijk om me van het zelfstigma te bevrijden. Sinds de Participatiewet me met de neus op de stigmatiserende feiten drukt, moet ik daarmee helemaal opnieuw beginnen.

Nooit eerder had ik het gevoel dat ik niet volledig bij de maatschappij hoor. Niet eerder voelde ik me ‘moeilijk’. Nog nooit voelde ik me zó kwetsbaar. Niet eerder had ik het gevoel dat ik mezelf steeds moet bewijzen – ik heb er zoveel spanning door dat ik voortdurend op het randje van overbelast manoeuvreer. Is dat wat normaal functioneren is?

Mevrouw Klijnsma, excellentie, vanmiddag luister ik naar u. Ik hoop dat u mij binnenkort ook een keertje hoort.

Hoogachtend,
Marieke


Vanmiddag ga ik voor mijn werk naar het congres Investeren in Participeren. Staatssecretaris Jetta Klijnsma is één van de aanwezige prominente gasten.