May 192015
 

150519

Toen de buurman zonnepanelen op zijn dak liet plaatsen, besloten K. en ik om nou toch maar eens ons energietarief om te zetten naar een hoog en een laag tarief. En om dus de vaatwasser, de wasmachine en andere apparaten zoveel mogelijk alleen tijdens de goedkopere uren te gebruiken.
Het blijkt makkelijker gezegd dan gedaan. Allerlei automatismen (zodra ik thuis kom uit mijn werk een was in de machine stoppen, de vaatwasser direct na het eten aanzetten) blijk ik te hebben en zo veel apparaten verbruiken eigenlijk onnodig urenlang energie (de WiFi-versterker die altijd aan is, ook als er niemand thuis is).
“Ook wel relaxed om op mijn vrije woensdag niet steeds met de was bezig te zijn”, ontdekt K.
“Mij geeft het energie om patronen te doorbreken”, ontdek ik. “Het geeft ruimte. Alsof ik naar alles vanuit een andere invalshoek kijk.”

Zo’n beetje hetzelfde effect kun je bereiken door coaching.
Een coach laat je stilstaan bij de dingen die je altijd doet op je werk en die je misschien wel heel veel energie kosten. Zijn die dingen altijd wel nodig? Kun je die dingen anders doen? Of kun je andere dingen doen?
Een wandelcoach laat je daar niet alleen bij stilstaan, maar die zet je ook in beweging. Letterlijk. Door fysiek te bewegen doorbreek je vaak gedachtenpatronen waarin je al lang vastzit – en dat geeft ruimte.

Ik begon met Poco Loco, wat toen nog geen Poco Loco heette, dankzij een wandelcoachtraject. Toen ik me begin dit jaar afvroeg hoe ik verder zou willen wat mijn werk betreft, was het de wandelcoach van destijds die me vroeg of wandelcoach worden iets voor mij was. Over andere dingen doen gesproken.

Vanmiddag ga ik naar de informatiebijeenkomst over de wandelcoachopleiding. Al zie ik het meer als kennismakingsmiddag. Want ingeschreven heb ik me allang! :-)

May 142015
 

150514

Ik geloof dat ik gerust van mezelf kan zeggen dat ik een harde werker ben. Altijd geweest ook. Nu ik een nieuwe baan heb, merk ik het opnieuw. En extra. Want wat kenmerkend is van nieuwe banen, is dat je wel veel wil aanpakken, maar nog niet genoeg werkzaamheden hebt om dat te doen. Of dat je nog niet genoeg weet van de werkzaamheden om die te kunnen doen. Of om die werkzaamheden helemaal zelfstandig te doen.

En dat is ingewikkeld. Dat vind ik ingewikkeld.

Ten eerste omdat ik het niet erg vind om lekker bezig te zijn. Ik weet niet zo precies wat ik met mezelf aan moet als ik tijd over heb. Maar, en dat is ten tweede, ik weet ook niet zo precies hoe ik de tijd kan nemen voor mijn werk. En dus zet ik op één dag, tussen drie overleggen door, als een razende roelie twee presentaties in elkaar en werk ik een plannetje uit en vind ik dat ik te weinig doe.

Zo’n werktempo was normaal in mijn vorige functie en dan werkte ik tussendoor ook nog intranet en de website bij, schreef ik een briefje hier en een berichtje voor de krant daar en nooit was het werk af. Tijd voor een praatje nam ik zelden, ik moest mijn best doen om niet in rengalop mijn lunchpauzewandelingetje te maken (als ik daar al de tijd voor nam) en om de haverklap moest het let-op-je-pauzes-programmaatje-tegen-rsi-enzo op mijn computer me tot de orde roepen – en moest ik hard schelden omdat ik geen tijd had om een minuutje niks te doen.

Dat grote verschil: dat vond ik maar ingewikkeld. Ik doe vast iets fout, begon ik te denken. Het kan toch niet kloppen dat ik ’s middags thuis kom zonder sterretjes te zien van vermoeidheid en zonder duizelig te zijn door alle drukte?

Maar het is niet ingewikkeld.
Het is een fijne baan.

Apr 152015
 

150415Eigenlijk voelde ik me al een beetje te moe om vandaag op stap te gaan met mijn wandelcoach. Dus dat een na twee pillen nog niet helemaal weggetrokken migraine daar een stokje voor stak, was bijna een opluchting – ware het niet dat migraine nooit een opluchting is.

Eigenlijk had ik allang een opdracht moeten doen voor een cursusdag die ik morgen heb, eigenlijk had ik vandaag willen schrijven, eigenlijk hebben we een hele zwik boodschappen nodig en eigenlijk is het een zooitje in huis. Eigenlijk had ik misschien niet naar bootcamptraining moeten gaan gisteren, omdat ik ook daarvoor te moe was – eigenlijk denk ik dat ik dan ook geen migraine had gehad.

“Hou je er wel rekening mee dat een nieuwe baan heeeeel veel energie kost? En die energie moet uit de lengte of uit de breedte komen!” zei J. gisteravond via Facebook tegen me.

Ze kon niet weten dat ik ’s middags, toen ik thuis kwam uit werk, tegen K. had gezegd dat het voelde alsof mijn hersens zich in een andere vorm moeten vouwen. Meer dan een jaar lang voelden mijn hersens zich als een net iets te ver opgerekt elastiekje en ik begon al te denken dat ik daar maar aan moest wennen – ik dacht dat het misschien een borderline-dingetje was. Ik dacht dat het misschien hoorde bij being me.

Maar het kan dus anders. Een nog net zo drukke baan, maar in een veel minder hectische omgeving en ik voel me meteen veel stabieler.

Heel veel energie kost het inderdaad wel, wennen aan een baan die me blij maakt, aan een hoofd dat tot rust komt.
En tegelijk voel ik me nu al veel energieker.

Apr 022015
 

150402

Mijn twee parttime dagen zijn mijn schrijfdagen. Mijn twee parttime dagen zijn ook mijn dagen om mijn hoofd weer stil te krijgen en mijn oren te laten stoppen met fluiten, mijn dagen om mee te zingen met muziek en mee te deinen op mijn wisselende stemmingen, mijn dagen om lekker alleen thuis te zijn en mijn dagen om helemaal mij te zijn. Dagen die ik hard nodig heb om in balans te blijven. Dagen waaraan ik gehecht ben.

Sinds gisteren heb ik een nieuwe functie, maar kan ik koffie tappen uit dezelfde koffieautomaten, heb ik dezelfde inlogaccounts met dezelfde wachtwoorden, gebruik ik dezelfde kopieerapparaten, heb ik hetzelfde personeelsnummer, hetzelfde e-mailadres, hetzelfde telefoonnummer en hetzelfde toegangspasje. Ik heb niet dezelfde collega’s, maar zie wel een heleboel vertrouwde gezichten. Bij lange na heb ik niet dezelfde taken, maar ik doe geen volstrekt nieuwe dingen. Net als nu heb ik een parttime dag op vrijdag.

En sinds gisteren heb ik niet net als nu ook een parttime dag op maandag, maar voortaan op woensdag.
Woensdag is ook K.’s parttime dag.
Het is natuurlijk best gezellig om allebei vrij te zijn, máár! Maar wat? Maar dit en maar dat. Maar van alles.

“Maar weet je”, zei ik tegen K. toen ik dinsdag terugkwam van bootcamptraining, “het is toch wel oké, om voortaan op woensdag vrij te zijn. Als een soort reset. Omdat anders te veel hetzelfde blijft. Het is tenslotte een nieuwe functie.”

Maar ik moet er wel aan wennen.

Mar 262015
 

150326

Officieel heb ik geen andere baan. Officieel ga ik dus ook niet echt weg. Officieel ga ik alleen maar een jaar ergens anders mijn vaardigheden en talenten inzetten. Officieel kom ik na dat jaar weer terug in mijn huidige functie.

Niet dat mijn huidige functie dan nog is zoals die nu is. Die functie komt binnenkort in een ander team met een andere teammanager en het gevolg zal ongetwijfeld andere taken en anders wel andere prioriteiten zijn.
En wie weet welke andere kansen ik ondertussen grijp.
Maar officieel ga ik dus niet echt weg. En ik neem dus ook niet officieel afscheid.

Maar ik sluit wel een belangrijke periode af.

Iets meer dan 11 jaar geleden kwam ik uit de dagbehandeling in het psychiatrisch ziekenhuis, was ik het werk dat ik had kwijt en zat ik in de WAO. En toen kon ik gaan werken op de afdeling waar ik nu, drie functies, 6 leidinggevenden, meerdere reorganisaties, 8 kantoorkamers, een diagnose of 4, meer dan 600 door mij geschreven intranetberichten, 2 (of 3?) depressies, veel te veel living-on-the-edge-periodes, 3 therapieën, 2215 blogposts, 1 huis, 1 eigen bedrijf, heel veel Poco Loco-presentaties en 1 boek-in-wording verder, nog steeds werk.

De jaren voorafgaand aan de dagbehandeling waren ingrijpend en de dagbehandeling zelf was ingrijpend. Maar de meest ingrijpende, vormende, bepalende jaren, de meest moeilijke en tegelijkertijd meest gelukkige jaren in mijn hele leven waren deze 11 jaren.

“Dus je komt na een jaar gewoon weer terug?” vragen collega’s me deze dagen vaak.
Ik ga niet officieel weg.
Maar na 11 te gekke en tegelijkertijd gekke jaren, weet ik één ding zeker.

Gewoon kom ik niet terug 😉