Apr 152015
 

150415Eigenlijk voelde ik me al een beetje te moe om vandaag op stap te gaan met mijn wandelcoach. Dus dat een na twee pillen nog niet helemaal weggetrokken migraine daar een stokje voor stak, was bijna een opluchting – ware het niet dat migraine nooit een opluchting is.

Eigenlijk had ik allang een opdracht moeten doen voor een cursusdag die ik morgen heb, eigenlijk had ik vandaag willen schrijven, eigenlijk hebben we een hele zwik boodschappen nodig en eigenlijk is het een zooitje in huis. Eigenlijk had ik misschien niet naar bootcamptraining moeten gaan gisteren, omdat ik ook daarvoor te moe was – eigenlijk denk ik dat ik dan ook geen migraine had gehad.

“Hou je er wel rekening mee dat een nieuwe baan heeeeel veel energie kost? En die energie moet uit de lengte of uit de breedte komen!” zei J. gisteravond via Facebook tegen me.

Ze kon niet weten dat ik ’s middags, toen ik thuis kwam uit werk, tegen K. had gezegd dat het voelde alsof mijn hersens zich in een andere vorm moeten vouwen. Meer dan een jaar lang voelden mijn hersens zich als een net iets te ver opgerekt elastiekje en ik begon al te denken dat ik daar maar aan moest wennen – ik dacht dat het misschien een borderline-dingetje was. Ik dacht dat het misschien hoorde bij being me.

Maar het kan dus anders. Een nog net zo drukke baan, maar in een veel minder hectische omgeving en ik voel me meteen veel stabieler.

Heel veel energie kost het inderdaad wel, wennen aan een baan die me blij maakt, aan een hoofd dat tot rust komt.
En tegelijk voel ik me nu al veel energieker.

Apr 022015
 

150402

Mijn twee parttime dagen zijn mijn schrijfdagen. Mijn twee parttime dagen zijn ook mijn dagen om mijn hoofd weer stil te krijgen en mijn oren te laten stoppen met fluiten, mijn dagen om mee te zingen met muziek en mee te deinen op mijn wisselende stemmingen, mijn dagen om lekker alleen thuis te zijn en mijn dagen om helemaal mij te zijn. Dagen die ik hard nodig heb om in balans te blijven. Dagen waaraan ik gehecht ben.

Sinds gisteren heb ik een nieuwe functie, maar kan ik koffie tappen uit dezelfde koffieautomaten, heb ik dezelfde inlogaccounts met dezelfde wachtwoorden, gebruik ik dezelfde kopieerapparaten, heb ik hetzelfde personeelsnummer, hetzelfde e-mailadres, hetzelfde telefoonnummer en hetzelfde toegangspasje. Ik heb niet dezelfde collega’s, maar zie wel een heleboel vertrouwde gezichten. Bij lange na heb ik niet dezelfde taken, maar ik doe geen volstrekt nieuwe dingen. Net als nu heb ik een parttime dag op vrijdag.

En sinds gisteren heb ik niet net als nu ook een parttime dag op maandag, maar voortaan op woensdag.
Woensdag is ook K.’s parttime dag.
Het is natuurlijk best gezellig om allebei vrij te zijn, máár! Maar wat? Maar dit en maar dat. Maar van alles.

“Maar weet je”, zei ik tegen K. toen ik dinsdag terugkwam van bootcamptraining, “het is toch wel oké, om voortaan op woensdag vrij te zijn. Als een soort reset. Omdat anders te veel hetzelfde blijft. Het is tenslotte een nieuwe functie.”

Maar ik moet er wel aan wennen.

Mar 262015
 

150326

Officieel heb ik geen andere baan. Officieel ga ik dus ook niet echt weg. Officieel ga ik alleen maar een jaar ergens anders mijn vaardigheden en talenten inzetten. Officieel kom ik na dat jaar weer terug in mijn huidige functie.

Niet dat mijn huidige functie dan nog is zoals die nu is. Die functie komt binnenkort in een ander team met een andere teammanager en het gevolg zal ongetwijfeld andere taken en anders wel andere prioriteiten zijn.
En wie weet welke andere kansen ik ondertussen grijp.
Maar officieel ga ik dus niet echt weg. En ik neem dus ook niet officieel afscheid.

Maar ik sluit wel een belangrijke periode af.

Iets meer dan 11 jaar geleden kwam ik uit de dagbehandeling in het psychiatrisch ziekenhuis, was ik het werk dat ik had kwijt en zat ik in de WAO. En toen kon ik gaan werken op de afdeling waar ik nu, drie functies, 6 leidinggevenden, meerdere reorganisaties, 8 kantoorkamers, een diagnose of 4, meer dan 600 door mij geschreven intranetberichten, 2 (of 3?) depressies, veel te veel living-on-the-edge-periodes, 3 therapieën, 2215 blogposts, 1 huis, 1 eigen bedrijf, heel veel Poco Loco-presentaties en 1 boek-in-wording verder, nog steeds werk.

De jaren voorafgaand aan de dagbehandeling waren ingrijpend en de dagbehandeling zelf was ingrijpend. Maar de meest ingrijpende, vormende, bepalende jaren, de meest moeilijke en tegelijkertijd meest gelukkige jaren in mijn hele leven waren deze 11 jaren.

“Dus je komt na een jaar gewoon weer terug?” vragen collega’s me deze dagen vaak.
Ik ga niet officieel weg.
Maar na 11 te gekke en tegelijkertijd gekke jaren, weet ik één ding zeker.

Gewoon kom ik niet terug ;-)

Mar 192015
 

150319

Nu de laatste werkdag in mijn huidige functie steeds dichterbij komt, ruim ik elke dag mijn werkplek een beetje meer op. Op mijn bureau had ik al weinig staan, maar in mijn ladenblokje zijn in de loop van de tijd heel wat spullen terechtgekomen.

Het is een bonte verzameling van post-its in allerlei kleuren en vormen, een stapel boeken over communicatie, het nieuwe werken, adviseren en meer, veel te veel markers want ik markeer nooit iets in teksten, vandaar dat ik ook vele kleine zelfklevende tabjes vind want die gebruik ik liever om aan te geven waar ik iets interessants of iets om te onthouden las, pennen met daarop de logo’s van verschillende instellingen en organisaties, visitekaartjes, thee, vochtige brillenpoetsdoekjes waarmee ik sinds ik lenzen heb, het beeldscherm van mijn computer schoonmaak, paperclips in minstens drie maten omdat ik liever geen nietjes gebruik, maar desondanks heb ik een hoop nietjes en ook enkele ontnieters, pleisters, schilderstape om flip-over vellen op de muur te hangen, drie rollen gewoon plakband, mijn grijze vilten tas die vanwege het rode kruis erop mensen vaak grapjes over EHBO ontlokt, die ik meeneem tijdens mijn lunchpauzewandelingetjes, een stapel schriften waarin ik verwoede, maar mislukte pogingen deed om planmatig en aan de hand van takenlijstjes mijn werk in te delen en daarom vind ik dus ook veel viltstiften waarmee ik mijn mindmaps teken die veel beter dan lijstjes passen bij mijn manier van denken.

Een week of twee terug kon ik me niet voorstellen hoe ik mijn huidige werk ooit zou kunnen loslaten. Nog steeds heb ik het behoorlijk druk. Maar de ruimte die om me heen ontstaat, werkt door in mijn hoofd.

Ik ben klaar voor de stap.

Mar 162015
 

150316

Terugvinden kan ik het filmpje niet, dat ik hooguit anderhalf jaar geleden zag: hoe één gecc’t e-mailtje in een mum van tijd tot een explosie aan cc’tjes leidt. Het was voor mij reden om alle cc’tjes die ik ontvang direct naar een aparte inbox te sturen en daar zo min mogelijk in te kijken. Tenslotte zijn het maar kopietjes van mails aan anderen. Ze leiden af en verstoren je concentratie. Wat heb je daaraan?

Soms blijken er toch vragen aan mij in te staan, die ik meestal negeer. Als je iets van me wilt, dan richt je je maar rechtstreeks tot mij. Klinkt dat arrogant? Jammer dan.

Cc’tjes zijn echt de allerslechtste uitvinding ever. Ze betrekken je bij dingen waar je helemaal niet betrokken bij wil of hoeft te zijn. En voor je het weet reist een mailtje van jou via cc veel verder dan je ooit bedoeld had en gaat het z’n eigen leven leiden – soms met vervelende gevolgen.

Voor een presentatie vroeg ik iemand om input. Een deel van mijn vraag gaat door naar iemand anders – en die doorgestuurde mail blijkt vrijdag zijn weg naar nog eens 5 andere mensen te hebben gevonden. Dat lijkt nog niet eens zó veel, maar het zijn er wel té veel. Want laten 4 van de 5 nou net mensen zijn die hierbij precies níet betrokken hadden moeten worden.

Zelden heb ik vanwege een mailtje harder gevloekt. Wat een blamage.
“Wat moet ik nou doen?” vraag ik geschrokken aan K.
“Niks”, zegt zij nuchter. “Jij hebt toch niet al die mensen erbij betrokken? Maar laat het wel even weten aan je opdrachtgever.”

Cd’tjes, maakt AutoCorrect trouwens van cc’tjes. En dat is precies wat ze kunnen veroorzaken: Collateral Damage. Bijkomende schade.

En het heeft niet eens een antwoord opgeleverd.