Dec 182014
 

141218 Waarom borderline borderline heet

Op je werk moet je jezelf kunnen zijn, vertel ik altijd in de Poco Loco-workshops. Als je kunt laten zien wie je bent en als je niet op je tenen hoeft te lopen om je kwetsbaarheid te verbergen, kun je laten zien wat je kunt en optimaal je talenten inzetten. En dat is het begin van werkgeluk.

Ervan uitgaande dat je een functie hebt die past bij jouw talenten en ambities.

Dit jaar kreeg ik een functie met onbegrensde mogelijkheden. Tenminste, dat is wat ik begreep. Dat is bovendien waar ik last van had. Ik weet niet precies waarom borderline borderline heet, maar wat mij betreft betekent het dat ik het niet makkelijk vind om zelf grenzen te bepalen. In elk geval niet in situaties waarvan je op je klompen aanvoelt dat er natuurlijk wel ergens grenzen zijn, maar dat je zelf maar moet uitzoeken waar die zich bevinden. Vertel het me dan maar liever, want anders ga ik dwalen – mijn richtingsgevoel is belabberd, namelijk.

Ik ging dus dwalen in die functie met onbegrensde mogelijkheden, en ik hoopte maar dat ik op weg was naar het waarmaken van mijn ambities. Ik struikelde over een grens die er blijkbaar toch was – en veel dichterbij dan ik dacht.

Ik krabbelde zo’n beetje op. Ik dacht en ik hoopte dat het een kwestie van tijd zou zijn en van wat rustiger aan doen, om terug te vinden wat ik bij die valpartij verloor: het plezier in mijn werk.

Vandaag is het mijn laatste werkdag voordat ik 3 weken vakantie heb. Op zulke dagen stel ik me graag het moment voor dat ik weer uitgerust en energiek aan het werk ga.
Voor het eerst in mijn leven lukt het me niet.

Dec 092014
 

141209 Om gek van te worden

Het is dat het zo’n volstrekt verkeerd gebruik van het begrip is, anders zou ik zeggen dat dit een schizofreen jaar is. Bipolair kan ik het ook noemen, trouwens. Of typisch borderline. Want het heeft twee gezichten, dit jaar, het is goed en slecht, blij en somber en bovendien zo wispelturig als wat – om gek van te worden ;-)

Ik wilde dit jaar beginnen met een nieuwjaarswens op video. Na een stuk of 10 probeersels moest ik toegeven dat het niet lukte en daar baalde ik van. Wist ik veel dat een filmpje over mij op YouTube in twee maanden bijna 12.000 bekeken zou worden, dat ik gast zou zijn in een praatprogramma, dat ik in EenVandaag zou komen!

Begin dit jaar las ik De Verademing van Bram Bakker en Koen de Jong en deed ik 100 dagen aan sportrusten. Een extreem makkelijke ademhalingsoefening om meer te ontspannen en beter te slapen – en keihard nodig tijdens extreem moeilijke momenten.

Extreem moeilijke momenten die alles met mijn werk te maken hadden. Eindelijk, vierde ik blij begin dit jaar, was ik qua werk zo’n beetje terug op het niveau waar ik was toen ik 14 jaar geleden in de psychiatrische dagbehandeling en in de WAO belandde.
Grootse ideeën had ik en veel goede moed.
En toch: zie gisteren. Tranen met tuiten tijdens het driegesprek bij de bedrijfsarts en op de fiets terug naar huis. Ik wilde zo graag dat ik zou floreren in dit werk. Zo pijnlijk dat het niet liep zoals ik hoopte.

Maar toen ik Hond uitliet, ging ineens de knop om, zoals dat heet – in werkelijkheid deed ik de ademhalingsoefening. Ik deed de ademhalingsoefening en ik dacht aan Bram Bakker die me vroeg van mijn boekidee een echt boek te maken. Ik dacht aan mijn twee tv-optredens en het filmpje voor Fonds Psychische Gezondheid. Ik dacht aan de andere bijzondere successen met Poco Loco.

Ja, het is heel pijnlijk. Maar als ik ergens goed in ben, dan is het in weer opkrabbelen.

Dec 082014
 

141208 Verknipt (100)“Ik ga voor jou geen diagnose stellen”, zei de arbeidspsychologe laatst, “maar je zit wel gevaarlijk dicht tegen een burn-out aan.” Ongedifferentieerde somatoforme stoornis, heet dat in arbeidspsychologische termen.

“Ik heb een burn-out”, vertelt Alice in de film Samba aan Samba.
“Een wát?” reageert Samba. Hij kent de term niet.
“Dat krijg je als je te lang te hard werkt zonder dat je daarvoor erkenning krijgt”, legt Alice uit.

Een burn-out wordt meestal veroorzaakt door stress op het werk, zegt Intermediair. Het kost maanden tot zelfs jaren om weer je oude zelf te worden en gemiddeld blijven werknemers met een burn-out 189 dagen thuis.

“Maar je hebt nog geen full blown burn-out”, dacht de arbeidspsycholoog, “en dat kan echt nog wel voorkomen worden door de juiste begeleiding door je leidinggevende. Maar dan moet er wel snel een driegesprek plaatsvinden.” Een driegesprek om doelen helder te krijgen, staat er dan ook in het rapport, en om concrete afspraken te maken, die eraan bijdragen dat ik mijn werk weer met plezier kan doen.

Ik vind het verschrikkelijk dat het zover heeft moeten komen dat zo’n gesprek nodig is. Ik vind het nog verschrikkelijker dat ik niet meer met plezier naar mijn werk ga. Mijn werk, altijd dé garantie om me goed te voelen: waar is dat gebleven?
En lag het nou maar helemaal aan mezelf. Maar ik heb gedaan wat ik kon. Ik kan niet méér. Ik kán niet meer.

Ik vind het verschrikkelijk dat het zover heeft moeten komen dat zo’n gesprek nodig is. Ik zie er zo verschrikkelijk tegenop dat mijn hoofd het hele weekend bleef malen, piekeren en paniekeren.
Vanmiddag is het zover.

Van Samba heb ik desondanks erg genoten.


Ben Tiggelaar, een bekende naam in managementland, schreef zaterdag 6 december j.l. in zijn column in NRC over het boek “De PRET-factor. Waarom plezier op het werk beter werkt” van Ben Kuiken.

Dec 052014
 

Hoewel nog vrij jong, is het inmiddels een traditie, bij mij op werk: de chocoladeletter met Sinterklaas, inclusief een lang gedicht. Een roerig jaar hebben we achter de rug, staat dit jaar in het gedicht, en de nabije toekomst vereist een bepaald type medewerker – het is een indrukwekkend rijm. Het is bedoeld als hart onder de riem, net als de letter T die we krijgen, die het beoogde type medewerker symboliseert.

Inderdaad was het een roerig jaar. Een jaar waarvan ik hoopte dat het een Topjaar zou worden, maar dat erg Teleurstellend is. Ik dacht dat er ruimte was om mijn Talenten in te zetten, om mijn kracht verder te ontwikkelen, mijn passie te Tonen – als blijkt dat ik me daarin steeds weer vergis, begin ik te Twijfelen aan alles wat ik doe. Doe ik het wel goed? Doet wat ik doe er wel toe? Doe ik er wel toe?

Mijn hoofd slaat op hol, mijn emoties slaan op hol en van mijn zelfvertrouwen, dat juist op werk altijd zo onwankelbaar was, blijft weinig over. Nooit voelde ik me zo kwetsbaar op werk, nooit Triggerde werk zoveel angst en onzekerheid. Altijd was werk mijn houvast, mijn anker, my safe place, vrijwel de enige plek waar ik me een gezond en normaal functionerend mens voelde. Alleen maar door een gebrek aan Tijd voor een klein beetje extra ondersteuning is daar weinig van over.

En dus leidt de T tot Tranen. Omdat ik me realiseer hoe Trouw ik ondanks alles ben, want steeds ga ik maar door, dwars door al die Tranen en Teleurstelling heen, ondanks bezoeken van Tante Migraine, hoe ik me ook voel.

Trouw aan mijn werk, maar bepaald niet Trouw aan mezelf. Ik weet heus wel welke keuze ik moet maken. Een keuze met de T van loopbaanTrajecT.

Een keuze met de M van verdomme, ik vind het zo ongelooflijk Moeilijk.

Dec 012014
 

“En wat verandert er nou precies? En wanneer? Wat hebben we aan beloftes, het duurt allemaal al veel te lang, het moet nú anders!” mopperden sommige mensen na het congres Anders Denken over Psychische Aandoeningen.

Als je regelmatig met vooroordelen over psychische aandoeningen wordt geconfronteerd en als je op werk steeds weer opnieuw moet uitleggen waarom het voor jou echt belangrijk noodzakelijk is om enige ondersteuning en structuur aangereikt te krijgen – ja, dan kan het inderdaad niet snel genoeg gaan. Dan zou je willen dat je vanochtend wakker was geworden in een wereld waarin begrip voor iedereen die anders is de normaalste zaak is. Een wereld waarin kwetsbaarheid niet iets engs is, maar waarvan iedereen ziet dat het een toegevoegde waarde is, dat openheid over wie en wat je ook bent, goed is voor een heel team, voor de sfeer, voor de onderlinge samenwerking. Een wereld waarin we een beperking kunnen omdenken naar een verrijking.

Het gaat niet om afstand of snelheid, het gaat om het doen, was mijn mantra toen ik vanochtend na een week verkoudheid voor het eerst weer ging hardlopen, en ik niet zo snel ging en zo ver kon als ik wilde.

En dat geldt niet alleen voor rennen.

Bedenk eens hoe lang je er zelf over hebt gedaan om jezelf weer als meer dan iemand met een psychische stoornis te beschouwen. Hoe lang heeft het geduurd voordat je weer op je eigen gezonde verstand durfde te vertrouwen en je je kracht weer ontdekte? En moest je daarvoor niet gruwelijk eerlijk tegen jezelf zijn?

Anders denken begint niet bij anderen, dat begint bij jezelf. Wees open over je psychische aandoening! En dat hoef je niet alleen te doen. Vanaf vandaag krijg je steun van collega’s met karakter.


In de zomer van 2013 werd ik voor een onderzoek door Ecorys geïnterviewd over werken met een psychische aandoening. Dat interview, en de interviews met een heleboel andere mensen, diende als input van de campagne Collega’s met Karakter, die vandaag van start is gegaan. Let op de radio- en tv-spotjes, check de site & spread the word!